๖. นฬมาลิกาเถริยาปทาน

ดิฉันเกิดเป็นนางกินรีอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ครั้งนั้น ดิฉันได้ พบพระสยัมภูพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลี ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไรๆ จึงมี จิตเลื่อมใสโสมนัส เกิดปีติ ประนมอัญชลีแล้ว เก็บเอาดอกอ้อ มาบูชาพระสยัมภู เพราะกรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการตั้งเจตน์ จำนงไว้ ดิฉันละร่างนางกินรีแล้ว ได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ดิฉัน ได้เป็นอัครมเหสีของท้าวสักกเทวราช ๓๖ พระองค์ สิ่งที่ฉัน ปรารถนาด้วยใจ ย่อมเกิดตามปรารถนา ดิฉันได้เป็นผู้สร้างตนท่องเที่ยว ไปในภพทั้งปวง กุศลของดิฉันมี ดิฉันได้ออกบวชเป็นบรรพชิต ทุกวันนี้ดิฉันเป็นปูชารหบุคคลในศาสนาของพระศากยบุตร ในกัป ที่ ๙๔ แต่กัปนี้ ดิฉันได้บูชาพระพุทธเจ้าใด ด้วยพุทธบูชานั้น ดิฉัน ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งดอกอ้อ ทุกวันนี้ดิฉันมีใจบริสุทธิ์ ปราศจากใจที่ชั่วช้า มีอาสวะสิ้นไปทั้งหมด บัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีก ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว. ทราบว่า ท่านพระนฬมาลิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ นฬมาลิกาเถริยาปทาน.

|๑๕๖.๘๕| จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนรี ตทา อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ สยมฺภุํ อปราชิตํ ฯ |๑๕๖.๘๖| ปสนฺนจิตฺตา สุมนา เวทชาตา กตญฺชลี นฬมาลํ คเหตฺวาน สยมฺภุํ อภิปูชยึ ฯ |๑๕๖.๘๗| เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ ชหิตฺวา กินฺนรีเทหํ ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ |๑๕๖.๘๘| ฉตฺตึสเทวราชูนํ มเหสิตฺตมการยึ มนสา ปตฺถิตํ มยฺหํ นิพฺพตฺตติ ยถิจฺฉิตํ ฯ |๑๕๖.๘๙| ทสนฺนํ จกฺกวตฺตีนํ มเหสิตฺตมการยึ โอจิตตฺตาว หุตฺวาน สํสรามิ ภเวสุหํ ฯ |๑๕๖.๙๐| กุสลํ วิชฺชเต มยฺหํ ปพฺพชึ อนคาริยํ ปูชารหา อหํ อชฺช สกฺยปุตฺตสฺส สาสเน ฯ |๑๕๖.๙๑| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ พุทฺธมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ นฬมาลายิทํ ผลํ ฯ |๑๕๖.๙๒| วิสุทฺธมนสา อชฺช อเปตมนปาปิกา สพฺพาสวปริกฺขีณา นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว ฯ |๑๕๖.๙๓| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ |๑๕๖.๙๔| สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๑๕๖.๙๕| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นฬมาลิกา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ นฬมาลิกาเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ