คลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามแต่ละฉบับให้เรียงเทียบกัน และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

ศาสนา

รวมเรื่องที่มีในสัตตสติกขันธกะ

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ

อ่านตัวบท · ไม่ตีความ๑ บรรทัด๑ ฉบับ

รวมเรื่องที่มีในสัตตสติกขันธกะ พวกภิกษุวัชชีบุตรแสดงวัตถุ ๑๐ ประการ บรรจุน้ำให้เต็มถาดสำริดวางไว้ในโรงอุโบสถ แนะนำให้อุบาสกอุบาสิกาถวายรูปิยะ เมื่อพระยสกากัณฑกบุตรไม่เห็นด้วยก็ลงปฏิสารณียกรรม ท่านพระยสกากัณฑกบุตรพร้อมด้วยอนุทูตเข้าไปกรุงเวสาลี ท่านพระยสกากัณฑกบุตรกล่าวว่า พระผู้มีพระภาคตรัสเครื่องมัวหมอง ๔ อย่างของสมณพราหมณ์ เปรียบเหมือนเครื่องมัวหมองของดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ สมณพราหมณ์รับทองและเงินย่อมเศร้าหมอง ต่อมา ท่านพระยสกากัณฑกบุตรไปปรากฏตัวที่กรุงโกสัมพี ภิกษุชาวเมืองปาเฐยยะ ชาวอวันตีและทักขิณาบถปรึกษากัน แสวงหาพรรคพวก ในขณะที่ท่านพระเรวตะพักอยู่ที่เมืองโสเรยยะ ต่อไปเมืองสังกัสสะ เมืองกัณณกุชชะ เมืองอุทุมพระ สหชาตินคร {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๗ หน้า : ๔๑๙} พระวินัยปิฎก จูฬวรรค [๑๒. สัตตสติกขันธกะ] รวมเรื่องที่มีในสัตตสติกขันธกะ ท่านพระสัมภูตสาณวาสีบอกท่านพระยสกากัณฑกบุตร ให้ไปถามปัญหากับท่านพระเรวตะในขณะที่ท่านเชิญภิกษุ อันเตวาสิกให้สวดสรภัญญะจบ พวกภิกษุวัชชีบุตรชาวกรุงเวสาลีได้ทราบข่าวว่า พระยสกากัณฑกบุตรจะวินิจฉัยอธิกรณ์ จึงแสวงหาพรรคพวก จัดเตรียมสมณบริขารมีบาตรเป็นต้นโดยสารเรือไปสหชาตินคร พระอุตตระรับคำของพวกภิกษุวัชชีบุตร ถูกท่านพระเรวตะตำหนิร้ายแรง สงฆ์มุ่งจะวินิจฉัยอธิกรณ์ไปกรุงเวสาลี ในขณะที่ท่านพระเรวตะตอบท่านพระสัพพกามีว่า ตัวท่านเองอยู่ด้วยเมตตาวิหารธรรม เมื่อจะวินิจฉัยอธิกรณ์ ได้ประกาศให้สงฆ์ทราบทั่วกันว่า จะระงับอธิกรณ์ด้วยอุพพาหิกวิธี สัตตสติกขันธกะ จบ จูฬวรรค จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๗ หน้า : ๔๒๐} พระไตรปิฎกเล่มที่ ๗ วินัยปิฎกที่ ๗ จุลวรรค ภาค ๒ จบ

ฉบับที่ใช้และสัญญาอนุญาต

พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ

th-mahachula · ได้รับอนุญาตจากเจ้าของสิทธิ์ — บันทึกจากคำยืนยันของผู้ดำเนินการ ยังไม่มีเอกสารประกอบ · ตรวจหลักฐานเมื่อ ๒๐๒๖-๐๘-๒๕

ผู้ดำเนินการแจ้ง ๒๕ ส.ค. ๖๙ ว่าได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยให้เผยแพร่ตัวบทฉบับนี้ · **เป็นคำยืนยันด้วยวาจา ยังไม่มีหนังสืออนุญาตประกอบ** ⇒ ฐานของการเผยแพร่คือวินิจฉัยของผู้ดำเนินการ ไม่ใช่หลักฐานเอกสารและไม่ใช่ความเห็นที่ปรึกษากฎหมาย · ข้อเท็จจริงที่ยังเป็นจริง: จัดพิมพ์ พ.ศ. ๒๕๓๙ งานที่นิติบุคคลเป็นเจ้าของคุ้มครอง ๕๐ ปีนับแต่โฆษณา (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ๒๕๓๗ ม.๑๙–๒๒) ถึงราว พ.ศ. ๒๕๘๙ — การอนุญาตจึงจำเป็นและต้องเก็บเอกสารไว้ให้ได้