ปริโยสานคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระวินัยปิฎก ปริวาร [ปัญจวรรค] ปริโยสานคาถา ปริโยสานคาถา ก็พระวินัยธร ผู้เรืองนาม มีปัญญามาก ทรงสุตะ มีวิจารณญาณ ถามแนวทางของท่านบูรพาจารย์ในที่นั้นๆ คิดแล้วให้เขียนข้อพิสดารและสังเขปนี้ไว้ในสายกลาง ตามแนวทางที่วางไว้ ซึ่งจะนำความสะดวกมาให้แก่เหล่าศิษย์ คัมภีร์นี้เรียกว่า “ปริวาร” มีทุกเรื่องพร้อมทั้งลักษณะ มีอรรถโดยอรรถในสัทธรรม มีธรรมโดยธรรมในบัญญัติ ห้อมล้อมพระศาสนา ดุจสาครล้อมรอบชมพูทวีป ฉะนั้น พระวินัยธรเมื่อไม่รู้คัมภีร์ปริวาร ไฉนจะวินิจฉัยธรรมได้ ความเคลือบแคลงของพระวินัยธรที่เกิดในวิบัติ วัตถุ บัญญัติ อนุบัญญัติ บุคคล เอกโตบัญญัติ อุภโตบัญญัติ โลกวัชชะ และปัณณัตติวัชชะ ย่อมขาดสิ้นไปด้วยคัมภีร์ปริวาร พระเจ้าจักรพรรดิสง่างามในกองทัพ ฉันใด ไกรสรสง่างามในท่ามกลางฝูงมฤค ฉันใด พระอาทิตย์แผ่สร้านด้วยรัศมีเจิดจ้า ฉันใด พระจันทร์ส่องสว่างงดงามในหมู่ดาว ฉันใด พระพรหมสง่างามในหมู่พรหม ฉันใด ท่านผู้นำสง่างามในท่ามกลางหมู่ชน ฉันใด พระสัทธรรมและพระวินัยย่อมสง่างามด้วยคัมภีร์ปริวาร ฉันนั้นแล จบบริบูรณ์ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๘ หน้า : ๗๒๑} พระไตรปิฎกเล่มที่ ๘ วินัยปิฎกที่ ๘ ปริวาร จบ