คลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามแต่ละฉบับให้เรียงเทียบกัน และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
สัญโญชนาสูตร
พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๑๑ สังยุตตนิกาย มหาวารวรรคข้อ ๑๐๖๓อ่านราว 1 นาที · 437 ตัวอักษรอ่านตัวบท · ไม่ตีความ
สารบัญในหมวดนี้
สัญโญชนาสูตรข้อ ๑๐๖๓อนุสยสูตรข้อ ๑๐๖๔ปริญญาสูตรข้อ ๑๐๖๕อาสวักขยสูตรข้อ ๑๐๖๖–๑๐๖๗ผลสูตร ที่ ๑ข้อ ๑๐๖๘ผลสูตร ที่ ๒ข้อ ๑๐๖๙รุกขสูตร ที่ ๑ข้อ ๑๐๗๐–๑๐๗๒รุกขสูตร ที่ ๒ข้อ ๑๐๗๓–๑๐๗๕รุกขสูตร ที่ ๓ข้อ ๑๐๗๖–๑๐๗๘รุกขสูตร ที่ ๔ข้อ ๑๐๗๙–๑๐๘๑๘. คังคาทิเปยยาลข้อ ๑๐๘๒–๑๐๘๙สัมมัปปธานสังยุตต์ข้อ ๑๐๙๐–๑๐๙๘พลสังยุตต์ข้อ ๑๐๙๙–๑๑๐๗
๗. โพธิปักขิยวรรคลำดับ 1 จาก 13อนุสยสูตร
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๙ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๑ สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โพธิปักขิยวรรคที่ ๗ สัญโญชนาสูตร เจริญอินทรีย์ ๕ เพื่อละสังโยชน์
1063
สาวัตถีนิทาน. พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย อินทรีย์ ๕ เหล่านี้ อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อละสังโยชน์ อินทรีย์ ๕ เป็นไฉน? คือ สัทธินทรีย์ ฯลฯ ปัญญินทรีย์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย อินทรีย์ ๕ เหล่านี้แล อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อละสังโยชน์. จบ สูตรที่ ๑