AN 10.85

Katthīsutta

Venerable Mahācunda teaches that when a mendicant boasts about spiritual attainments, the Buddha or another accomplished meditator examines them.

ฉบับหลวงกัตถีสูตร

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

เล่ม ๒๔ · หน้า ๑๓๘สมัยหนึ่ง ท่านพระมหาจุนทะอยู่ที่สหชาติวัน ในแคว้นเจตีณ ที่นั้นแล ท่าน พระมหาจุนทะเรียกภิกษุทั้งหลายว่าดูกรภิกษุทั้งหลายผู้มีอายุ ภิกษุเหล่านั้นรับคำท่านพระมหา จุนทะแล้ว ท่านพระมหาจุนทะได้กล่าวคำนี้ว่า ดูกรท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็นผู้มีปกติกล่าวโอ้อวดในการบรรลุคุณวิเศษทั้งหลายว่า เราเข้าปฐมฌานก็ได้ ออกก็ได้ เข้า ทุติยฌานก็ได้ ออกก็ได้ เข้าตติยฌานก็ได้ ออกก็ได้ เข้าจตุตถฌานก็ได้ ออกก็ได้ เข้า อากาสานัญจายตนฌานก็ได้ ออกก็ได้ เข้าวิญญานัญจายตนฌานก็ได้ ออกก็ได้ เข้าอากิญ จัญญายตนฌานก็ได้ออกก็ได้ เข้าเนวสัญญานาสัญญายตนฌานก็ได้ ออกก็ได้ เข้าสัญญา เวทยิตนิโรธก็ได้ ออกก็ได้ ฯ

พระตถาคตหรือสาวกของพระตถาคตผู้ได้ฌาน ฉลาดในสมาบัติ ฉลาดในจิตของผู้อื่น ฉลาดในการกำหนดรู้จิตของผู้อื่น ย่อมไล่เลียง สอบถาม ซักถามภิกษุนั้น ภิกษุนั้นอันพระตถาคต หรือสาวกของพระตถาคตผู้ได้ฌาน … ไล่เลียงสอบถาม ซักถาม ย่อมถึงความเป็นผู้เปล่า ไม่มีคุณ ไม่เจริญ ถึงความพินาศถึงความไม่เจริญและความพินาศ พระตถาคตหรือสาวกของ พระตถาคตผู้ได้ฌานผู้ฉลาดในสมาบัติ ผู้ฉลาดในจิตของผู้อื่น ผู้ฉลาดในการกำหนดรู้จิตของ ผู้อื่นกำหนดใจด้วยใจแล้ว กระทำไว้ในใจซึ่งภิกษุนั้นอย่างนี้ว่า เพราะเหตุอะไรหนอท่านผู้นี้ จึงเป็นผู้มีปกติกล่าวโอ้อวดในการบรรลุคุณวิเศษทั้งหลายว่า เราเข้าปฐมฌานก็ได้ ออกก็ได้ ฯลฯ เราเข้าสัญญาเวทยิตนิโรธก็ได้ ออกก็ได้ พระตถาคตหรือสาวกของพระตถาคตผู้ได้ฌาน … กำหนด ใจด้วยใจอย่างนี้แล้ว ย่อมรู้ภิกษุนั้นอย่างนี้ว่า ท่านผู้นี้เป็นผู้กระทำศีลให้ขาด กระทำศีลให้ทะลุ กระทำศีลให้ด่างกระทำศีลให้พร้อย ไม่กระทำความเพียรติดต่อ ไม่ประพฤติติดต่อในศีลทั้งหลาย ท่านผู้นี้เป็นผู้ทุศีลตลอดกาลนาน ก็ความเป็นผู้ทุศีลนี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระ ตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้ไม่มีศรัทธา มีความประพฤติไม่สมควร ก็ความเป็นผู้ไม่มี ศรัทธานี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้มีการสดับ น้อย มีความประพฤติไม่สมควร ก็ความเป็นผู้มีการสดับน้อยนี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัย ที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้ว่ายาก มีความประพฤติไม่สมควร ก็ความเป็นผู้ ว่ายากนี้แลเป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้มีมิตรชั่วก็

เล่ม ๒๔ · หน้า ๑๓๙ความเป็นผู้มีมิตรชั่วนี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้ เป็นผู้เกียจคร้าน ก็ความเป็นผู้เกียจคร้านนี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตทรง ประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้มีสติหลงลืม ก็ความเป็นผู้มีสติหลงลืมนี้แล เป็นความเสื่อมใน ธรรมวินัยที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้หลอกลวง ก็ความเป็นผู้หลอกลวงนี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้เลี้ยงยาก ก็ความเป็นผู้ เลี้ยงยากนี้แลเป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ท่านผู้นี้เป็นผู้มีปัญญา ทราม ก็ความเป็นผู้มีปัญญาทรามนี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตทรงประกาศแล้ว ฯ

ดูกรท่านผู้มีอายุทั้งหลาย เปรียบเหมือนสหายพึงกล่าวกะสหายอย่างนี้ว่าดูกรสหาย เมื่อใด กิจที่ควรกระทำด้วยทรัพย์มีอยู่แก่ท่าน ท่านพึงบอกเราให้ทราบ เราจะให้ทรัพย์แก่ท่าน สหายอีกฝ่ายหนึ่งนั้น เมื่อมีกิจที่ควรกระทำด้วยทรัพย์บางอย่างเกิดขึ้นแล้ว จึงบอกกับสหาย อย่างนี้ว่า ดูกรสหาย เราต้องการทรัพย์ ขอท่านจงให้ทรัพย์แก่เรา สหายนั้นก็ตอบอย่างนี้ว่า ดูกรสหาย ถ้าเช่นนั้นท่านจงขุดลงไปในที่นี้ สหายอีกฝ่ายหนึ่งนั้น เมื่อขุดลงไปในที่นั้น ไม่ พึงพบทรัพย์จึงกล่าวอย่างนี้ว่า ดูกรสหาย ท่านได้พูดพล่อยๆ กะเรา ได้กล่าวคำเท็จกะเราว่า ท่านจงขุดลงไปในที่นี้ สหายนั้นจึงพูดอย่างนี้ว่า ดูกรสหาย เราหาได้พูดพล่อยๆไม่ หาได้ กล่าวคำเท็จไม่ ท่านจงขุดลงไปในที่นี้เถิด สหายอีกฝ่ายหนึ่งนั้น เมื่อขุดลงไปแม้ในที่นั้นก็ยัง ไม่พบทรัพย์ จึงกล่าวอย่างนี้ว่า ท่านได้พูดพล่อยๆ กะเราได้กล่าวคำเท็จกะเราว่า จงขุดลงไป ในที่นี้ สหายนั้นตอบอย่างนี้ว่า เราหาได้พูดพล่อยๆ ไม่ หาได้กล่าวคำเท็จไม่ ถ้าเช่นนั้น ท่านจงขุดลงไปในที่นี้ สหายอีกฝ่ายหนึ่งนั้น เมื่อขุดลงไปแม้ในที่นั้นก็ไม่พบทรัพย์ จึงพูดอย่างนี้ ว่า ดูกรสหายท่านพูดพล่อยๆ แก่เรา ท่านได้กล่าวคำเท็จกะเราว่า จงขุดลงไปในที่นี้ สหาย นั้นก็ตอบอย่างนี้ว่า ดูกรสหาย เราหาได้พูดพล่อยๆ ไม่ หาได้กล่าวคำเท็จไม่ แต่ว่าเราถึง ความเป็นผู้มีจิตฟุ้งซ่านไป ซึ่งมิใช่กำหนดรู้ด้วยใจ แม้ฉันใด ดูกรท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุก็ ฉันนั้นเหมือนกัน เป็นผู้มีปกติกล่าวโอ้อวดในคุณวิเศษทั้งหลายว่า เราเข้าปฐมฌานก็ได้ ออก ก็ได้ … เข้าสัญญาเวทยิตนิโรธก็ได้ ออกก็ได้พระตถาคตหรือสาวกของพระตถาคตผู้ได้ฌาน ผู้ฉลาดในสมาบัติ ผู้ฉลาดในจิตของผู้อื่น ผู้ฉลาดในการกำหนดรู้จิตของผู้อื่น ย่อมไล่เลียง สอบถาม ซักถามภิกษุนั้น ภิกษุนั้นอันพระตถาคตหรือสาวกของพระตถาคตผู้ได้ฌาน … ไล่เลียง สอบถาม ซักถามอยู่ ย่อมถึงความเป็นผู้เปล่า ไม่มีคุณ ไม่เจริญ พินาศ ความไม่เจริญและ

เล่ม ๒๔ · หน้า ๑๔๐ความพินาศ พระตถาคตหรือสาวกของพระตถาคตผู้ได้ฌาน ผู้ฉลาดในสมาบัติ ผู้ฉลาดในจิต ของผู้อื่น ผู้ฉลาดในอันกำหนดรู้จิตของผู้อื่น กำหนดใจด้วยใจแล้ว กระทำไว้ในใจซึ่งภิกษุนั้น อย่างนี้ว่า เพราะเหตุอะไรหนอ ท่านผู้นี้จึงเป็นผู้มีปกติกล่าวโอ้อวดในการบรรลุคุณวิเศษทั้งหลาย ว่า เราเข้าปฐมฌานก็ได้ ออกก็ได้ ฯลฯ เข้าสัญญาเวทยิตนิโรธก็ได้ ออกก็ได้ พระตถาคต หรือสาวกของพระตถาคตผู้ได้ฌาน ผู้ฉลาดในสมาบัติ ผู้ฉลาดในจิตของผู้อื่น ผู้ฉลาดในการ กำหนดรู้จิตของผู้อื่น กำหนดใจด้วยใจแล้ว ย่อมรู้ภิกษุนั้นอย่างนี้ว่า ท่านผู้นี้เป็นผู้ทำให้ขาด ทำให้ทะลุ ทำให้ด่าง ทำให้พร้อย ไม่กระทำความเพียรติดต่อ ไม่ประพฤติติดต่อในศีล ทั้งหลาย ท่านผู้นี้เป็นผู้ทุศีลตลอดกาลนาน ก็ความเป็นผู้ทุศีลนี้แลเป็นความเสื่อมในธรรม วินัยที่พระตถาคตประกาศแล้ว … ท่านผู้นี้เป็นผู้มีปัญญทราม ก็ความเป็นผู้มีปัญญาทรามนี้แล เป็นความเสื่อมในธรรมวินัยที่พระตถาคตประกาศแล้ว ดูกรท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุนั้นแล ไม่ละธรรม ๑๐ ประการนี้แล้วจักถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้ ข้อนี้มิใช่ฐานะที่ จะมีได้ ภิกษุนั้นแล ละธรรม ๑๐ ประการนี้แล้ว จึงจักถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรม วินัยนี้ ข้อนี้เป็นฐานะที่จะมีได้ ฯ

จบสูตรที่ ๕

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Aṅguttara Nikāya 10.85

    Numbered Discourses 10.85

  2. 0.2

    9. Theravagga

    9. Senior Mendicants

  3. Katthīsutta

    A Boaster

  4. 1.1

    Ekaṁ samayaṁ āyasmā mahācundo cetīsu viharati sahajātiyaṁ.

    At one time Venerable Mahācunda was staying in the land of the Cetīs at Sahajāti.

  5. 1.2

    Tatra kho āyasmā mahācundo bhikkhū āmantesi:

    There he addressed the mendicants:

  6. 1.3

    “āvuso bhikkhave”ti.

    “Reverends, mendicants!”

  7. 1.4

    “Āvuso”ti kho te bhikkhū āyasmato mahācundassa paccassosuṁ.

    “Reverend,” they replied.

  8. 1.5

    Āyasmā mahācundo etadavoca:

    Venerable Mahācunda said this:

  9. 2.1

    “Idhāvuso, bhikkhu katthī hoti vikatthī adhigamesu:

    “Take a mendicant who boasts and brags about their achievements:

  10. 2.2

    ‘ahaṁ paṭhamaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ dutiyaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ tatiyaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ catutthaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ ākāsānañcāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ viññāṇañcāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ ākiñcaññāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ nevasaññānāsaññāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ saññāvedayitanirodhaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipī’ti.

    ‘I enter and emerge from the first absorption, the second absorption, the third absorption, and the fourth absorption. And I enter and emerge from the dimensions of infinite space, infinite consciousness, nothingness, and neither perception nor non-perception. And I enter and emerge from the cessation of perception and feeling.’

  11. 3.1

    Tamenaṁ tathāgato vā tathāgatasāvako vā jhāyī samāpattikusalo paracittakusalo paracittapariyāyakusalo samanuyuñjati samanuggāhati samanubhāsati.

    They’re pursued, pressed, and grilled by the Realized One, or by one of his disciples who has the absorptions, and is skilled in attainments, in the minds of others, and in encompassing another’s mind.

  12. 3.2

    So tathāgatena vā tathāgatasāvakena vā jhāyinā samāpattikusalena paracittakusalena paracittapariyāyakusalena samanuyuñjiyamāno samanuggāhiyamāno samanubhāsiyamāno irīṇaṁ āpajjati vicinaṁ āpajjati anayaṁ āpajjati byasanaṁ āpajjati anayabyasanaṁ āpajjati.

    Grilled in this way they get stuck or lose their way. They fall to ruin and disaster.

  13. 4.1

    Tamenaṁ tathāgato vā tathāgatasāvako vā jhāyī samāpattikusalo paracittakusalo paracittapariyāyakusalo evaṁ cetasā ceto paricca manasi karoti:

    The Realized One or one of his disciples encompasses their mind and investigates:

  14. 4.2

    ‘kiṁ nu kho ayamāyasmā katthī hoti vikatthī adhigamesu—

    ‘Why does this venerable boast and brag about their achievements, saying,

  15. 4.3

    ahaṁ paṭhamaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi …pe…

    “I enter and emerge from the first absorption …

  16. 4.4

    ahaṁ saññāvedayitanirodhaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipī’ti.

    and the cessation of perception and feeling.”’

  17. 5.1

    Tamenaṁ tathāgato vā tathāgatasāvako vā jhāyī samāpattikusalo paracittakusalo paracittapariyāyakusalo evaṁ cetasā ceto paricca pajānāti:

    They understand,

  18. 6.1

    ‘Dīgharattaṁ kho ayamāyasmā khaṇḍakārī chiddakārī sabalakārī kammāsakārī na santatakārī na santatavutti sīlesu.

    ‘For a long time this venerable’s deeds have been broken, tainted, spotty, and marred. Their deeds and behavior are inconsistent.

  19. 6.2

    Dussīlo kho ayamāyasmā.

    This venerable is unethical,

  20. 6.3

    Dussilyaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and unethical conduct means decline in the teaching and training proclaimed by the Realized One.

  21. 7.1

    Assaddho kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is unfaithful,

  22. 7.2

    assaddhiyaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and lack of faith means decline …

  23. 8.1

    Appassuto kho pana ayamāyasmā anācāro;

    This venerable is unlearned and unpracticed,

  24. 8.2

    appasaccaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and lack of learning means decline …

  25. 9.1

    Dubbaco kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is hard to admonish,

  26. 9.2

    dovacassatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and being hard to admonish means decline …

  27. 10.1

    Pāpamitto kho pana ayamāyasmā;

    This venerable has bad friends,

  28. 10.2

    pāpamittatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and bad friends mean decline …

  29. 11.1

    Kusīto kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is lazy,

  30. 11.2

    kosajjaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and laziness means decline …

  31. 12.1

    Muṭṭhassati kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is unmindful,

  32. 12.2

    muṭṭhassaccaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and unmindfulness means decline …

  33. 13.1

    Kuhako kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is deceptive,

  34. 13.2

    kohaññaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and deceitfulness means decline …

  35. 14.1

    Dubbharo kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is burdensome,

  36. 14.2

    dubbharatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and being burdensome means decline …

  37. 15.1

    Duppañño kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is witless,

  38. 15.2

    duppaññatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ’.

    and lack of wisdom means decline in the teaching and training proclaimed by the Realized One.’

  39. 16.1

    Seyyathāpi, āvuso, sahāyako sahāyakaṁ evaṁ vadeyya:

    Suppose one friend was to say to another:

  40. 16.2

    ‘yadā te, samma, dhanena dhanakaraṇīyaṁ assa, yāceyyāsi maṁ dhanaṁ. Dassāmi te dhanan’ti.

    ‘My dear, when you need money for some payment, just ask me and I’ll give it.’

  41. 16.3

    So kiñcideva dhanakaraṇīye samuppanne sahāyako sahāyakaṁ evaṁ vadeyya: ‘attho me, samma, dhanena. Dehi me dhanan’ti.

    Then when some payment falls due, that friend says to their friend: ‘I need some money, my dear. Give me some.’

  42. 16.4

    So evaṁ vadeyya:

    They’d say:

  43. 16.5

    ‘tena hi, samma, idha khanāhī’ti. So tatra khananto nādhigaccheyya.

    ‘Well then, my dear, dig here.’ So they dig there, but don’t find anything.

  44. 16.6

    So evaṁ vadeyya:

    They’d say:

  45. 16.7

    ‘alikaṁ maṁ, samma, avaca; tucchakaṁ maṁ, samma, avaca—idha khanāhī’ti.

    ‘You lied to me, my dear, you spoke hollow words when you told me to dig here.’

  46. 16.8

    So evaṁ vadeyya:

    They’d say:

  47. 16.9

    ‘nāhaṁ taṁ, samma, alikaṁ avacaṁ, tucchakaṁ avacaṁ. Tena hi, samma, idha khanāhī’ti.

    ‘My dear, I didn’t lie or speak hollow words. Well then, dig here.’

  48. 16.10

    So tatrapi khananto nādhigaccheyya.

    So they dig there as well, but don’t find anything.

  49. 16.11

    So evaṁ vadeyya:

    They’d say:

  50. 16.12

    ‘alikaṁ maṁ, samma, avaca, tucchakaṁ maṁ, samma, avaca—idha khanāhī’ti.

    ‘You lied to me, my dear, you spoke hollow words when you said dig here.’

  51. 16.13

    So evaṁ vadeyya:

    They’d say:

  52. 16.14

    ‘nāhaṁ taṁ, samma, alikaṁ avacaṁ, tucchakaṁ avacaṁ. Tena hi, samma, idha khanāhī’ti.

    ‘My dear, I didn’t lie or speak hollow words. Well then, dig here.’

  53. 16.15

    So tatrapi khananto nādhigaccheyya.

    So they dig there as well, but don’t find anything.

  54. 16.16

    So evaṁ vadeyya:

    They’d say:

  55. 16.17

    ‘alikaṁ maṁ, samma, avaca, tucchakaṁ maṁ, samma, avaca—idha khanāhī’ti.

    ‘You lied to me, my dear, you spoke hollow words when you said dig here.’

  56. 16.18

    So evaṁ vadeyya:

    They’d say:

  57. 16.19

    ‘nāhaṁ taṁ, samma, alikaṁ avacaṁ, tucchakaṁ avacaṁ. Api ca ahameva ummādaṁ pāpuṇiṁ cetaso vipariyāyan’ti.

    ‘My dear, I didn’t lie or speak hollow words. But I had gone mad, I was out of my mind.’

  58. 17.1

    Evamevaṁ kho, āvuso, bhikkhu katthī hoti vikatthī adhigamesu:

    In the same way, take a mendicant who boasts and brags about their achievements:

  59. 17.2

    ‘ahaṁ paṭhamaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ dutiyaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ tatiyaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ catutthaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ ākāsānañcāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ viññāṇañcāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ ākiñcaññāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ nevasaññānāsaññāyatanaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipi, ahaṁ saññāvedayitanirodhaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipī’ti.

    ‘I enter and emerge from the first absorption … and the cessation of perception and feeling.’

  60. 18.1

    Tamenaṁ tathāgato vā tathāgatasāvako vā jhāyī samāpattikusalo paracittakusalo paracittapariyāyakusalo samanuyuñjati samanuggāhati samanubhāsati.

    They’re pursued, pressed, and grilled by the Realized One, or by one of his disciples …

  61. 18.2

    So tathāgatena vā tathāgatasāvakena vā jhāyinā samāpattikusalena paracittakusalena paracittapariyāyakusalena samanuyuñjiyamāno samanuggāhiyamāno samanubhāsiyamāno irīṇaṁ āpajjati vicinaṁ āpajjati anayaṁ āpajjati byasanaṁ āpajjati anayabyasanaṁ āpajjati.

    Grilled in this way they get stuck or lose their way. They fall to ruin and disaster.

  62. 19.1

    Tamenaṁ tathāgato vā tathāgatasāvako vā jhāyī samāpattikusalo paracittakusalo paracittapariyāyakusalo evaṁ cetasā ceto paricca manasi karoti:

    The Realized One or one of his disciples encompasses their mind and investigates:

  63. 19.2

    ‘kiṁ nu kho ayamāyasmā katthī hoti vikatthī adhigamesu—

    ‘Why does this venerable boast and brag about their achievements, saying,

  64. 19.3

    ahaṁ paṭhamaṁ jhānaṁ samāpajjāmipi …pe…

    “I enter and emerge from the first absorption …

  65. 19.4

    ahaṁ saññāvedayitanirodhaṁ samāpajjāmipi vuṭṭhahāmipī’ti.

    and the cessation of perception and feeling.”’

  66. 20.1

    Tamenaṁ tathāgato vā tathāgatasāvako vā jhāyī samāpattikusalo paracittapariyāyakusalo cetasā ceto paricca pajānāti:

    They understand,

  67. 21.1

    ‘Dīgharattaṁ kho ayamāyasmā khaṇḍakārī chiddakārī sabalakārī kammāsakārī, na santatakārī na santatavutti sīlesu.

    ‘For a long time this venerable’s deeds have been broken, tainted, spotty, and marred. Their deeds and behavior are inconsistent.

  68. 21.2

    Dussīlo kho ayamāyasmā;

    This venerable is unethical,

  69. 21.3

    dussilyaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

    and unethical conduct means decline in the teaching and training proclaimed by the Realized One.

  70. 22.1

    Assaddho kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is unfaithful …

  71. 22.2

    assaddhiyaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  72. 23.1

    Appassuto kho pana ayamāyasmā anācāro;

    unlearned and unpracticed …

  73. 23.2

    appasaccaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  74. 24.1

    Dubbaco kho pana ayamāyasmā;

    hard to admonish …

  75. 24.2

    dovacassatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  76. 25.1

    Pāpamitto kho pana ayamāyasmā;

    with bad friends …

  77. 25.2

    pāpamittatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  78. 26.1

    Kusīto kho pana ayamāyasmā;

    lazy …

  79. 26.2

    kosajjaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  80. 27.1

    Muṭṭhassati kho pana ayamāyasmā;

    unmindful …

  81. 27.2

    muṭṭhassaccaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  82. 28.1

    Kuhako kho pana ayamāyasmā;

    deceptive …

  83. 28.2

    kohaññaṁ kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  84. 29.1

    Dubbharo kho pana ayamāyasmā;

    burdensome …

  85. 29.2

    dubbharatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ.

  86. 30.1

    Duppañño kho pana ayamāyasmā;

    This venerable is witless,

  87. 30.2

    duppaññatā kho pana tathāgatappavedite dhammavinaye parihānametaṁ’.

    and lack of wisdom means decline in the teaching and training proclaimed by the Realized One.’

  88. 31.1

    So vatāvuso, bhikkhu ‘ime dasa dhamme appahāya imasmiṁ dhammavinaye vuddhiṁ virūḷhiṁ vepullaṁ āpajjissatī’ti netaṁ ṭhānaṁ vijjati.

    It is quite impossible for a mendicant to achieve growth, improvement, or maturity in this teaching and training without giving up these ten qualities.

  89. 31.2

    So vatāvuso, bhikkhu ‘ime dasa dhamme pahāya imasmiṁ dhammavinaye vuddhiṁ virūḷhiṁ vepullaṁ āpajjissatī’ti ṭhānametaṁ vijjatī”ti.

    It is quite possible for a mendicant to achieve growth, improvement, or maturity in this teaching and training after giving up these ten qualities.”

  90. 31.3

    Pañcamaṁ.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · an10.85
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ