AN 7.68

Dhammaññūsutta

A mendicant who has seven qualities is worthy, with a special emphasis on listening to and learning the teaching.

ฉบับหลวงธัมมัญญูสูตร

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

ข้อ ๖๕ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๗ ประการ เป็นผู้ควรของคำนับ ฯลฯ เป็นนาบุญของโลก ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ธรรม ๗ ประการเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็นธัมมัญญู รู้จักธรรม๑ อัตถัญญู รู้จักอรรถ ๑ อัตตัญญู รู้จักตน ๑ มตตัญญู รู้จักประมาณ ๑กาลัญญู รู้จักกาล ๑ ปริสัญญู รู้จักบริษัท ๑ ปุคคลปโรปรัญญู รู้ จักเลือกคบคน ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุเป็นธัมมัญญูอย่างไร ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมรู้ธรรม คือ สุตตะ เคยยะ ไวยากรณะ คาถา อุทาน อิติวุตตกะ ชาตกะอัพภูตธรรม เวทัลละ หากภิกษุไม่พึงรู้จักธรรม คือ สุตตะ … เวทัลละ เราก็ไม่พึงเรียกว่าเป็นธัมมัญญู แต่เพราะภิกษุ รู้ธรรม คือ สุตตะ … เวทัลละฉะนั้นเราจึงเรียกว่าเป็นธัมมัญญู ด้วยประการฉะนี้ ฯ

ก็ภิกษุเป็นอัตถัญญูอย่างไร ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมรู้จักเนื้อความแห่งภาษิตนั้นๆ ว่า นี้เป็นเนื้อความแห่งภาษิตนี้ๆ หากภิกษุไม่พึงรู้เนื้อความแห่งภาษิตนั้นๆ ว่า นี้เป็นเนื้อความ แห่งภาษิตนี้ๆ เราก็ไม่พึงเรียกว่าเป็นอัตถัญญู แต่เพราะภิกษุรู้เนื้อความแห่งภาษิตนั้นๆ ว่า

เล่ม ๒๓ · หน้า ๙๒นี้เป็นเนื้อความแห่งภาษิตนี้ๆ ฉะนั้น เราจึงเรียกว่าเป็นอัตถัญญู ภิกษุเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู ด้วยประการฉะนี้ ฯ

ก็ภิกษุเป็นอัตตัญญูอย่างไร ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมรู้จักตนว่า เราเป็นผู้มีศรัทธา ศีล สุตะ จาคะ ปัญญา ปฏิภาณ เพียงเท่านี้ ถ้าภิกษุไม่พึงรู้จักตนว่า เราเป็นผู้มีศรัทธา ศีล สุตะ จาคะ ปัญญา ปฏิภาณ เพียงเท่านี้เราก็ไม่พึงเรียกว่าเป็นอัตตัญญู แต่เพราะภิกษุรู้จัก ตนว่า เราเป็นผู้มีศรัทธา ศีลสุตะ จาคะ ปัญญา ปฏิภาณ เพียงเท่านี้ ฉะนั้น เราจึงเรียกว่า เป็นอัตตัญญูภิกษุเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู อัตตัญญู ด้วยประการฉะนี้ ฯ

ก็ภิกษุเป็นมัตตัญญูอย่างไร ภิกษุในธรรมวินัยนี้ รู้จักประมาณในการรับจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชบริขาร หากภิกษุไม่พึงรู้จักประมาณในการรับจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชบริขาร เราก็ไม่พึงเรียกว่าเป็นมัตตัญญู แต่เพราะภิกษุรู้จัก ประมาณในการรับจีวร บิณฑบาตเสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชบริขาร ฉะนั้น เราจึงเรียกว่า เป็นมัตตัญญูภิกษุเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู อัตตัญญู มัตตัญญู ด้วยประการฉะนี้ ฯ

ก็ภิกษุเป็นกาลัญญูอย่างไร ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมรู้จักกาลว่า นี้เป็นกาลเรียน นี้ เป็นกาลสอบถาม นี้เป็นกาลประกอบความเพียร นี้เป็นกาลหลีกออกเร้น หากภิกษุไม่พึงรู้จักกาล ว่า นี้เป็นกาลเรียน นี้เป็นกาลสอบถามนี้เป็นกาลประกอบความเพียร นี้เป็นกาลหลีกออกเร้น

เราไม่พึงเรียกว่าเป็นกาลัญญู แต่เพราะภิกษุรู้จักกาลว่า นี้เป็นกาลเรียน นี้เป็นกาลสอบถาม นี้เป็นกาลประกอบความเพียร นี้เป็นกาลหลีกออกเร้น ฉะนั้น เราจึงเรียกว่าเป็น กาลัญญู ภิกษุเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู อัตตัญญู มัตตัญญู กาลัญญู ด้วยประการฉะนี้ ฯ

ก็ภิกษุเป็นปริสัญญูอย่างไร ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมรู้จักบริษัทว่า นี้บริษัทกษัตริย์ นี้บริษัท คฤหบดี นี้บริษัทสมณะ ในบริษัทนั้น เราพึงเข้าไปหาอย่างนี้ พึงยืนอย่างนี้ พึงทำอย่างนี้ พึงนั่งอย่างนี้ พึงนิ่งอย่างนี้ หากภิกษุไม่รู้จักบริษัทว่า นี้บริษัทกษัตริย์ … พึงนิ่ง อย่างนี้ เราก็ไม่พึงเรียกว่าเป็นปริสัญญูแต่เพราะภิกษุรู้จักบริษัทว่า นี้บริษัทกษัตริย์ … พึงนิ่ง อย่างนี้ ฉะนั้น เราจึงเรียกว่าเป็นปริสัญญู ภิกษุเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู อัตตัญญู มัตตัญญู กาลัญญูปริสัญญู ด้วยประการฉะนี้ ฯ

ก็ภิกษุเป็นปุคคลปโรปรัญญูอย่างไร ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็นผู้รู้จักบุคคลโดยส่วน ๒ คือ บุคคล ๒ จำพวก คือ พวกหนึ่งต้องการเห็นพระอริยะ พวกหนึ่งไม่ต้องการเห็นพระอริยะ

เล่ม ๒๓ · หน้า ๙๓บุคคลที่ไม่ต้องการเห็นพระอริยะ พึงถูกติเตียนด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ต้องการเห็นพระอริยะ พึงได้รับความสรรเสริญด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ต้องการเห็นพระอริยะก็มี ๒ จำพวก คือ พวกหนึ่ง ต้องการจะฟังสัทธรรม พวกหนึ่งไม่ต้องการฟังสัทธรรม บุคคลที่ไม่ต้องการฟังสัทธรรม พึงถูก ติเตียนด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ต้องการฟังสัทธรรม พึงได้รับความสรรเสริญด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ต้องการฟังสัทธรรมก็มี ๒ จำพวก คือพวกหนึ่งตั้งใจฟังธรรม พวกหนึ่งไม่ตั้งใจฟังธรรม บุคคลที่ไม่ตั้งใจฟังธรรม พึงถูกติเตียนด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ตั้งใจฟังธรรม พึงได้รับความ สรรเสริญด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ตั้งใจฟังธรรมก็มี ๒ จำพวก คือ พวกหนึ่งฟังแล้วทรงจำธรรมไว้ พวกหนึ่งฟังแล้วไม่ทรงจำธรรมไว้ บุคคลที่ฟังแล้วไม่ทรงจำธรรมไว้ พึงถูกติเตียนด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ฟังแล้วทรงจำธรรมไว้พึงได้รับความสรรเสริญด้วยเหตุนั้นๆบุคคลที่ฟังแล้วทรงจำธรรมไว้ ก็มี ๒ จำพวก คือ พวกหนึ่งพิจารณาเนื้อความแห่งธรรมที่ทรงจำไว้ พวกหนึ่งไม่พิจารณา เนื้อความแห่งธรรม ที่ทรงจำไว้บุคคลที่ไม่พิจารณาเนื้อความแห่งธรรมที่ทรงจำไว้ พึงถูกติเตียน ด้วยเหตุนั้นๆบุคคลที่พิจารณาเนื้อความแห่งธรรมที่ทรงจำไว้ พึงได้รับความสรรเสริญด้วยเหตุ นั้นๆ บุคคลที่พิจารณาเนื้อความแห่งธรรมที่ทรงจำไว้ก็มี ๒ จำพวก คือพวกหนึ่งรู้อรรถรู้ธรรม แล้ว ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม พวกหนึ่งหารู้อรรถรู้ธรรมแล้วปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมไม่ บุคคลที่หารู้อรรถรู้ธรรมปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมไม่ พึงถูกติเตียนด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่รู้ อรรถรู้ธรรมแล้วปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม พึงได้รับความสรรเสริญ ด้วยเหตุนั้นๆ บุคคล ที่รู้อรรถรู้ธรรมแล้วปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม ก็มี ๒ จำพวก คือ พวกหนึ่งปฏิบัติเพื่อประโยชน์ ของตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น พวกหนึ่งปฏิบัติทั้งเพื่อประโยชน์ตนและเพื่อประโยชน์ ผู้อื่น บุคคลที่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์ตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์ผู้อื่น พึงถูกติเตียนด้วยเหตุนั้นๆ บุคคลที่ปฏิบัติทั้งเพื่อประโยชน์ตนและเพื่อประโยชน์ผู้อื่น พึงได้รับความสรรเสริญด้วยเหตุนั้นๆ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเป็นผู้รู้จักบุคคลโดยส่วน ๒ ฉะนี้แล ภิกษุเป็นบุคคลปโรปรัญญูอย่างนี้แล ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๗ ประการนี้แล เป็นผู้ควรของคำนับ ฯลฯ เป็นนาบุญ ของโลก ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ฯ

จบสูตรที่ ๔

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Aṅguttara Nikāya 7.68

    Numbered Discourses 7.68

  2. 0.2

    7. Mahāvagga

    7. The Great Chapter

  3. Dhammaññūsutta

    One Who Knows the Teachings

  4. 1.1

    “Sattahi, bhikkhave, dhammehi samannāgato bhikkhu āhuneyyo hoti …pe… anuttaraṁ puññakkhettaṁ lokassa.

    “A mendicant with seven qualities is worthy of offerings dedicated to the gods, worthy of hospitality, worthy of a religious donation, worthy of veneration with cupped palms, and is the supreme field of merit for the world.

  5. 1.2

    Katamehi sattahi?

    What seven?

  6. 1.3

    Idha, bhikkhave, bhikkhu dhammaññū ca hoti atthaññū ca attaññū ca mattaññū ca kālaññū ca parisaññū ca puggalaparoparaññū ca.

    It’s when a mendicant knows the teachings, knows the meaning, has self-knowledge, knows moderation, knows the right time, knows assemblies, and knows individuals high and low.

  7. 2.1

    Kathañca, bhikkhave, bhikkhu dhammaññū hoti?

    And how is a mendicant one who knows the teachings?

  8. 2.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu dhammaṁ jānāti—

    It’s when a mendicant knows the teachings:

  9. 2.3

    suttaṁ geyyaṁ veyyākaraṇaṁ gāthaṁ udānaṁ itivuttakaṁ jātakaṁ abbhutadhammaṁ vedallaṁ.

    statements, mixed prose & verse, discussions, verses, inspired exclamations, legends, stories of past lives, amazing stories, and elaborations.

  10. 2.4

    No ce, bhikkhave, bhikkhu dhammaṁ jāneyya—

    If a mendicant did not know these teachings,

  11. 2.5

    suttaṁ geyyaṁ …pe… abbhutadhammaṁ vedallaṁ, nayidha ‘dhammaññū’ti vucceyya.

    they would not be called ‘one who knows the teachings’.

  12. 2.6

    Yasmā ca kho, bhikkhave, bhikkhu dhammaṁ jānāti—

    But because they do know these teachings,

  13. 2.7

    suttaṁ geyyaṁ …pe… abbhutadhammaṁ vedallaṁ, tasmā ‘dhammaññū’ti vuccati.

    they are called ‘one who knows the teachings’.

  14. 2.8

    Iti dhammaññū.

    Such is the one who knows the teachings.

  15. 3.1

    Atthaññū ca kathaṁ hoti?

    And how are they one who knows the meaning?

  16. 3.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu tassa tasseva bhāsitassa atthaṁ jānāti:

    It’s when a mendicant knows the meaning of this or that statement:

  17. 3.3

    ‘ayaṁ imassa bhāsitassa attho, ayaṁ imassa bhāsitassa attho’ti.

    ‘This is what that statement means; that is what this statement means.’

  18. 3.4

    No ce, bhikkhave, bhikkhu tassa tasseva bhāsitassa atthaṁ jāneyya:

    If a mendicant did not know the meaning of this or that statement,

  19. 3.5

    ‘ayaṁ imassa bhāsitassa attho, ayaṁ imassa bhāsitassa attho’ti, nayidha ‘atthaññū’ti vucceyya.

    they would not be called ‘one who knows the meaning’.

  20. 3.6

    Yasmā ca kho, bhikkhave, bhikkhu tassa tasseva bhāsitassa atthaṁ jānāti:

    But because they do know the meaning of this or that statement,

  21. 3.7

    ‘ayaṁ imassa bhāsitassa attho, ayaṁ imassa bhāsitassa attho’ti, tasmā ‘atthaññū’ti vuccati.

    they are called ‘one who knows the meaning’.

  22. 3.8

    Iti dhammaññū, atthaññū.

    Such is the one who knows the teachings and the one who knows the meaning.

  23. 4.1

    Attaññū ca kathaṁ hoti?

    And how are they one who has self-knowledge?

  24. 4.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu attānaṁ jānāti:

    It’s when a mendicant has self-knowledge:

  25. 4.3

    ‘ettakomhi saddhāya sīlena sutena cāgena paññāya paṭibhānenā’ti.

    ‘This is the extent of my faith, ethics, learning, generosity, wisdom, and eloquence.’

  26. 4.4

    No ce, bhikkhave, bhikkhu attānaṁ jāneyya:

    If a mendicant did not have self-knowledge,

  27. 4.5

    ‘ettakomhi saddhāya sīlena sutena cāgena paññāya paṭibhānenā’ti, nayidha ‘attaññū’ti vucceyya.

    they would not be called ‘one who has self-knowledge’.

  28. 4.6

    Yasmā ca, bhikkhave, bhikkhu attānaṁ jānāti:

    But because they do have self-knowledge,

  29. 4.7

    ‘ettakomhi saddhāya sīlena sutena cāgena paññāya paṭibhānenā’ti, tasmā ‘attaññū’ti vuccati.

    they are called ‘one who has self-knowledge’.

  30. 4.8

    Iti dhammaññū, atthaññū, attaññū.

    Such is the one who knows the teachings, the one who knows the meaning, and the one who has self-knowledge.

  31. 5.1

    Mattaññū ca kathaṁ hoti?

    And how are they one who knows moderation?

  32. 5.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu mattaṁ jānāti cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārānaṁ paṭiggahaṇāya.

    It’s when a mendicant knows moderation when receiving robes, almsfood, lodgings, and medicines and supplies for the sick.

  33. 5.3

    No ce, bhikkhave, bhikkhu mattaṁ jāneyya cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārānaṁ paṭiggahaṇāya, nayidha ‘mattaññū’ti vucceyya.

    If a mendicant did not know moderation, they would not be called ‘one who knows moderation’.

  34. 5.4

    Yasmā ca kho, bhikkhave, bhikkhu mattaṁ jānāti cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārānaṁ paṭiggahaṇāya, tasmā ‘mattaññū’ti vuccati.

    But because they do know moderation, they are called ‘one who knows moderation’.

  35. 5.5

    Iti dhammaññū, atthaññū, attaññū, mattaññū.

    Such is the one who knows the teachings, the one who knows the meaning, the one who has self-knowledge, and the one who knows moderation.

  36. 6.1

    Kālaññū ca kathaṁ hoti?

    And how are they one who knows the right time?

  37. 6.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu kālaṁ jānāti:

    It’s when a mendicant knows the right time:

  38. 6.3

    ‘ayaṁ kālo uddesassa, ayaṁ kālo paripucchāya, ayaṁ kālo yogassa, ayaṁ kālo paṭisallānassā’ti.

    ‘This is the time for recitation; this is the time for questioning; this is the time for meditation; this is the time for retreat.’

  39. 6.4

    No ce, bhikkhave, bhikkhu kālaṁ jāneyya:

    If a mendicant did not know the right time,

  40. 6.5

    ‘ayaṁ kālo uddesassa, ayaṁ kālo paripucchāya, ayaṁ kālo yogassa, ayaṁ kālo paṭisallānassā’ti, nayidha ‘kālaññū’ti vucceyya.

    they would not be called ‘one who knows the right time’.

  41. 6.6

    Yasmā ca kho, bhikkhave, bhikkhu kālaṁ jānāti:

    But because they do know the right time,

  42. 6.7

    ‘ayaṁ kālo uddesassa, ayaṁ kālo paripucchāya, ayaṁ kālo yogassa, ayaṁ kālo paṭisallānassā’ti, tasmā ‘kālaññū’ti vuccati.

    they are called ‘one who knows the right time’.

  43. 6.8

    Iti dhammaññū, atthaññū, attaññū, mattaññū, kālaññū.

    Such is the one who knows the teachings, the one who knows the meaning, the one who has self-knowledge, the one who knows moderation, and the one who knows the right time.

  44. 7.1

    Parisaññū ca kathaṁ hoti?

    And how are they one who knows assemblies?

  45. 7.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhu parisaṁ jānāti:

    It’s when a mendicant knows assemblies:

  46. 7.3

    ‘ayaṁ khattiyaparisā, ayaṁ brāhmaṇaparisā, ayaṁ gahapatiparisā, ayaṁ samaṇaparisā.

    ‘This is an assembly of aristocrats, of brahmins, of householders, or of ascetics.

  47. 7.4

    Tattha evaṁ upasaṅkamitabbaṁ, evaṁ ṭhātabbaṁ, evaṁ kattabbaṁ, evaṁ nisīditabbaṁ, evaṁ bhāsitabbaṁ, evaṁ tuṇhī bhavitabban’ti.

    This one should be approached in this way. This is how to stand, to act, to sit, to speak, or to stay silent when there.’

  48. 7.5

    No ce, bhikkhave, bhikkhu parisaṁ jāneyya:

    If a mendicant did not know assemblies,

  49. 7.6

    ‘ayaṁ khattiyaparisā …pe…

  50. 7.7

    evaṁ tuṇhī bhavitabban’ti, nayidha ‘parisaññū’ti vucceyya.

    they would not be called ‘one who knows assemblies’.

  51. 7.8

    Yasmā ca kho, bhikkhave, bhikkhu parisaṁ jānāti:

    But because they do know assemblies,

  52. 7.9

    ‘ayaṁ khattiyaparisā, ayaṁ brāhmaṇaparisā, ayaṁ gahapatiparisā, ayaṁ samaṇaparisā.

  53. 7.10

    Tattha evaṁ upasaṅkamitabbaṁ, evaṁ ṭhātabbaṁ, evaṁ kattabbaṁ, evaṁ nisīditabbaṁ, evaṁ bhāsitabbaṁ, evaṁ tuṇhī bhavitabban’ti, tasmā ‘parisaññū’ti vuccati.

    they are called ‘one who knows assemblies’.

  54. 7.11

    Iti dhammaññū, atthaññū, attaññū, mattaññū, kālaññū, parisaññū.

    Such is the one who knows the teachings, the one who knows the meaning, the one who has self-knowledge, the one who knows moderation, the one who knows the right time, and the one who knows assemblies.

  55. 8.1

    Puggalaparoparaññū ca kathaṁ hoti?

    And how are they one who knows individuals high and low?

  56. 8.2

    Idha, bhikkhave, bhikkhuno dvayena puggalā viditā honti.

    It’s when a mendicant understands individuals in terms of pairs.

  57. 8.3

    Dve puggalā—

    Two individuals:

  58. 8.4

    eko ariyānaṁ dassanakāmo, eko ariyānaṁ na dassanakāmo.

    one likes to see the noble ones, one does not.

  59. 8.5

    Yvāyaṁ puggalo ariyānaṁ na dassanakāmo,

    The individual who doesn’t like to see the noble ones

  60. 8.6

    evaṁ so tenaṅgena gārayho.

    is reprehensible in that respect.

  61. 8.7

    Yvāyaṁ puggalo ariyānaṁ dassanakāmo,

    The individual who does like to see the noble ones

  62. 8.8

    evaṁ so tenaṅgena pāsaṁso.

    is praiseworthy in that respect.

  63. 9.1

    Dve puggalā ariyānaṁ dassanakāmā—

    Two individuals like to see the noble ones:

  64. 9.2

    eko saddhammaṁ sotukāmo, eko saddhammaṁ na sotukāmo.

    one likes to hear the true teaching, one does not.

  65. 9.3

    Yvāyaṁ puggalo saddhammaṁ na sotukāmo,

    The individual who doesn’t like to hear the true teaching

  66. 9.4

    evaṁ so tenaṅgena gārayho.

    is reprehensible in that respect.

  67. 9.5

    Yvāyaṁ puggalo saddhammaṁ sotukāmo,

    The individual who does like to hear the true teaching

  68. 9.6

    evaṁ so tenaṅgena pāsaṁso.

    is praiseworthy in that respect.

  69. 10.1

    Dve puggalā saddhammaṁ sotukāmā—

    Two individuals like to hear the true teaching:

  70. 10.2

    eko ohitasoto dhammaṁ suṇāti, eko anohitasoto dhammaṁ suṇāti.

    one actively listens to the teaching, one does not.

  71. 10.3

    Yvāyaṁ puggalo anohitasoto dhammaṁ suṇāti,

    The individual who doesn’t actively listen to the teaching

  72. 10.4

    evaṁ so tenaṅgena gārayho.

    is reprehensible in that respect.

  73. 10.5

    Yvāyaṁ puggalo ohitasoto dhammaṁ suṇāti,

    The individual who does actively listen to the teaching

  74. 10.6

    evaṁ so tenaṅgena pāsaṁso.

    is praiseworthy in that respect.

  75. 11.1

    Dve puggalā ohitasotā dhammaṁ suṇanti—

    Two individuals actively listen to the teaching:

  76. 11.2

    eko sutvā dhammaṁ dhāreti, eko sutvā dhammaṁ na dhāreti.

    one remembers the teaching they’ve heard, one does not.

  77. 11.3

    Yvāyaṁ puggalo sutvā na dhammaṁ dhāreti,

    The individual who doesn’t remember the teaching they’ve heard

  78. 11.4

    evaṁ so tenaṅgena gārayho.

    is reprehensible in that respect.

  79. 11.5

    Yvāyaṁ puggalo sutvā dhammaṁ dhāreti,

    The individual who does remember the teaching they’ve heard

  80. 11.6

    evaṁ so tenaṅgena pāsaṁso.

    is praiseworthy in that respect.

  81. 12.1

    Dve puggalā sutvā dhammaṁ dhārenti—

    Two individuals remember the teaching they’ve heard:

  82. 12.2

    eko dhātānaṁ dhammānaṁ atthaṁ upaparikkhati, eko dhātānaṁ dhammānaṁ atthaṁ na upaparikkhati.

    one examines the meaning of the teachings they have remembered, one does not.

  83. 12.3

    Yvāyaṁ puggalo dhātānaṁ dhammānaṁ atthaṁ na upaparikkhati,

    The individual who does not examine the meaning of the teachings they have remembered

  84. 12.4

    evaṁ so tenaṅgena gārayho.

    is reprehensible in that respect.

  85. 12.5

    Yvāyaṁ puggalo dhātānaṁ dhammānaṁ atthaṁ upaparikkhati,

    The individual who does examine the meaning of the teachings they have remembered

  86. 12.6

    evaṁ so tenaṅgena pāsaṁso.

    is praiseworthy in that respect.

  87. 13.1

    Dve puggalā dhātānaṁ dhammānaṁ atthaṁ upaparikkhanti—

    Two individuals examine the meaning of the teachings they have remembered:

  88. 13.2

    eko atthamaññāya dhammamaññāya dhammānudhammappaṭipanno, eko atthamaññāya dhammamaññāya na dhammānudhammappaṭipanno.

    one understands the meaning and the teaching and practicesin line with the teaching, one understands the meaning and the teaching but does not practice in line with the teaching.

  89. 13.3

    Yvāyaṁ puggalo atthamaññāya dhammamaññāya na dhammānudhammappaṭipanno,

    The individual who understands the meaning and the teaching but does not practice in line with the principle of the teaching

  90. 13.4

    evaṁ so tenaṅgena gārayho.

    is reprehensible in that respect.

  91. 13.5

    Yvāyaṁ puggalo atthamaññāya dhammamaññāya dhammānudhammappaṭipanno,

    The individual who understands the meaning and the teaching and practices in line with the principle of the teaching

  92. 13.6

    evaṁ so tenaṅgena pāsaṁso.

    is praiseworthy in that respect.

  93. 14.1

    Dve puggalā atthamaññāya dhammamaññāya dhammānudhammappaṭipannā—

    Two individuals understand the meaning and the teaching and practice in line with the teaching:

  94. 14.2

    eko attahitāya paṭipanno no parahitāya, eko attahitāya ca paṭipanno parahitāya ca.

    one practices to benefit themselves but not others, and one practices to benefit both themselves and others.

  95. 14.3

    Yvāyaṁ puggalo attahitāya paṭipanno no parahitāya,

    The individual who practices to benefit themselves but not others

  96. 14.4

    evaṁ so tenaṅgena gārayho.

    is reprehensible in that respect.

  97. 14.5

    Yvāyaṁ puggalo attahitāya ca paṭipanno parahitāya ca,

    The individual who practices to benefit both themselves and others

  98. 14.6

    evaṁ so tenaṅgena pāsaṁso.

    is praiseworthy in that respect.

  99. 15.1

    Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhuno dvayena puggalā viditā honti.

    That’s how a mendicant understands individuals in terms of pairs.

  100. 16.1

    Evaṁ, bhikkhave, bhikkhu puggalaparoparaññū hoti.

    That’s how a mendicant is one who knows individuals high and low.

  101. 16.2

    Imehi kho, bhikkhave, sattahi dhammehi samannāgato bhikkhu āhuneyyo hoti pāhuneyyo …pe… anuttaraṁ puññakkhettaṁ lokassā”ti.

    A mendicant with these seven qualities is worthy of offerings dedicated to the gods, worthy of hospitality, worthy of a religious donation, worthy of veneration with cupped palms, and is the supreme field of merit for the world.”

  102. 16.3

    Catutthaṁ.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · an7.68
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ