SN 44.7

Moggallānasutta

The wanderer Vacchagotta asks Moggallāna the ten metaphysical questions, starting with whether the cosmos is eternal. Moggallāna says such questions would only be answered by someone who identifies with the six senses. Vacchagotta then asks the Buddha the same questions.

ฉบับหลวงโมคคัลลานสูตร

ข้อความไทยนี้คือ พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง ซึ่งแปลจากพระไตรปิฎกบาลีคนละฉบับกับบาลีที่แสดงอยู่ด้านล่าง จึงไม่ได้เรียงตรงกันบรรทัดต่อบรรทัด — อ่านเป็นสำนวนแปลอิสระอีกฉบับหนึ่ง

ครั้งนั้นแล วัจฉโคตรปริพาชกเข้าไปหาท่านพระมหาโมคคัลลานะถึงที่อยู่ ได้ปราศรัยกับท่านพระมหาโมคคัลลานะ ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว จึงนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้วได้ถามท่านพระมหาโมคคัลลานะว่า ดูกรท่านโมคคัลลานะ โลกเที่ยงหรือ ท่านพระมหาโมคคัลลานะตอบว่า ดูกรวัจฉะ ปัญหาข้อนี้เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรท่านโมคคัลลานะ โลกไม่เที่ยงหรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ แม้ปัญหาข้อนี้ก็เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรท่านโมคคัลลานะ โลกมีที่สุดหรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ ปัญหาข้อนี้เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรท่านโมคคัลลานะ โลกไม่มีที่สุดหรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ แม้ปัญหาข้อนี้ก็เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรท่านโมคคัลลานะ ชีพก็อันนั้นหรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ ปัญหาข้อนี้เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรโมคคัลลานะ ชีพเป็นอื่น สรีระก็เป็นอื่นหรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ แม้ปัญหาข้อนี้ก็เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรโมคคัลลานะ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกหรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ ปัญหาข้อนี้เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรโมคคัลลานะ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้ว ย่อมไม่เกิดอีกหรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ แม้ปัญหาข้อนี้ก็เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรโมคคัลลานะ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็มี ย่อมไม่เกิดอีกก็มี หรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ ปัญหาข้อนี้ก็เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรท่านโมคคัลลานะ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้หรือ ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ แม้ปัญหาข้อนี้ก็เป็นปัญหาที่พระผู้มีพระภาคไม่ทรงพยากรณ์ ฯ

ว. ดูกรท่านโมคคัลลานะ อะไรหนอ เป็นเหตุเป็นปัจจัยให้พวกปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่น เมื่อถูกถามอย่างนั้นแล้ว พยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงบ้าง โลกไม่เที่ยงบ้าง โลกมีที่สุดบ้าง โลกไม่มีที่สุดบ้าง ชีพก็อันนั้น สรีระก็อันนั้นบ้าง ชีพเป็นอย่างอื่น สรีระก็เป็นอย่างอื่นบ้าง สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกบ้าง สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมไม่เกิดอีกบ้าง สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็มี ย่อมไม่เกิดอีกก็มีบ้าง สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้บ้าง ดูกรท่านโมคคัลลานะ ก็อะไรเล่าเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้พระสมณโคดมเมื่อถูกถามอย่างนั้นแล้วไม่ทรงพยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงก็ดี โลกไม่เที่ยงก็ดี โลกมีที่สุดก็ดี โลกไม่มีที่สุดก็ดี ชีพก็อันนั้น สรีระก็อันนั้นก็ดี ชีพเป็นอย่างอื่น สรีระก็เป็นอย่างอื่นก็ดี สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็ดี สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมไม่เกิดอีกก็ดี สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็มี ย่อมไม่เกิดอีกก็มีก็ดี สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้ก็ดี ฯ

ม. ดูกรวัจฉะ ก็เพราะพวกปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่น ย่อมตามเห็นจักษุว่า นั่นของเรา นั่นเป็นเรา นั่นเป็นตัวตนของเรา ปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่นย่อมตามเห็นหู… จมูก… ลิ้น… กาย… ใจว่า นั่นของเรา นั่นเป็นเรา นั่นเป็นตัวตนของเรา เพราะเหตุนั้น เมื่อพวกปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่นถูกถามอย่างนั้นแล้ว จึงพยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงบ้าง ฯลฯ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ไม่เกิดอีกก็หามิได้บ้าง ดูกรวัจฉะ ส่วนพระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ย่อมทรงพิจารณาเห็นจักษุว่า นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา ย่อมทรงพิจารณาเห็น หู… จมูก… ลิ้น… กาย… ใจว่านั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา เพราะฉะนั้น เมื่อพระตถาคตถูกถามอย่างนั้นแล้ว จึงไม่ทรงพยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงก็ดี ฯลฯ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้ก็ดี ฯ

ครั้งนั้นแล วัจฉโคตรปริพาชกลุกขึ้นจากที่นั่งแล้ว เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้ปราศรัยกับพระผู้มีพระภาค ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว จึงนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ โลกเที่ยงหรือ พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า ดูกรวัจฉะ ปัญหาข้อนี้เป็นปัญหาที่เราไม่พยากรณ์ ฯลฯ

ว. ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้หรือ ฯ

พ. ดูกรวัจฉะ แม้ปัญหาข้อนี้เราก็ไม่พยากรณ์ ฯ

ว. ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ อะไรเล่าเป็นเหตุเป็นปัจจัย ให้พวกปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่น เมื่อถูกถามอย่างนั้นแล้ว ย่อมพยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงบ้าง ฯลฯ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้บ้าง ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ อะไรเล่าเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้พระโคดมผู้เจริญเมื่อถูกทูลถามอย่างนั้นแล้ว จึงไม่ทรงพยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงก็ดี ฯลฯ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้ก็ดี ฯ

พ. ดูกรวัจฉะ พวกปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่นย่อมตามเห็นจักษุว่า นั่นของเรา นั่นเป็นเรา นั่นเป็นตัวตนของเรา พวกปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่นย่อมตามเห็น หู… จมูก… ลิ้น… กาย… ใจว่า นั่นของเรา นั่นเป็นเรา นั่นเป็นตัวตนของเรา เพราะเหตุนั้น เมื่อพวกปริพาชกผู้ถือลัทธิอื่นถูกถามอย่างนั้นแล้ว จึงพยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงบ้าง ฯลฯ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้บ้าง ดูกรวัจฉะ ส่วนพระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าย่อมทรงพิจารณาเห็นจักษุว่า นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา ย่อมทรงพิจารณาเห็น หู… จมูก… ลิ้น… กาย… ใจว่า นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา เพราะเหตุนั้นเมื่อตถาคตถูกถามอย่างนั้นแล้ว จึงไม่ทรงพยากรณ์อย่างนี้ว่า โลกเที่ยงก็ดี ฯลฯ สัตว์เบื้องหน้าแต่ตายแล้วย่อมเกิดอีกก็หามิได้ ย่อมไม่เกิดอีกก็หามิได้ก็ดี ฯ

ว. ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ น่าอัศจรรย์ ไม่เคยมี ในข้อที่อรรถกับอรรถ พยัญชนะกับพยัญชนะของศาสดากับของสาวก ย่อมเทียบกันได้สมกันได้ ไม่ผิดเพี้ยนกันในบทที่สำคัญ ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ เมื่อกี้นี้ข้าพระองค์ได้เข้าไปหาสมณมหาโมคคัลลานะแล้ว ได้ถามความข้อนี้ แม้สมณมหาโมคคัลลานะก็ได้พยากรณ์ความข้อนี้ด้วยบทเหล่านี้ ด้วยพยัญชนะเหล่านี้แก่ข้าพระองค์ ดุจพระโคดมผู้เจริญเหมือนกัน ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ น่าอัศจรรย์ไม่เคยมี ในข้อที่อรรถกับอรรถ พยัญชนะกับพยัญชนะของศาสดากับของสาวกย่อมเทียบกันได้ สมกันได้ ไม่ผิดเพี้ยนกันในบทที่สำคัญ ฯ

จบสูตรที่ ๗

ไทย · อ่านฉบับหลวงด้านบน
  1. 0.1

    Saṁyutta Nikāya 44.7

    Linked Discourses 44.7

  2. 0.2

    1. Abyākatavagga

    1. The Undeclared Points

  3. Moggallānasutta

    With Moggallāna

  4. 1.1

    Atha kho vacchagotto paribbājako yenāyasmā mahāmoggallāno tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmatā mahāmoggallānena saddhiṁ sammodi.

    Then the wanderer Vacchagotta went up to Venerable Mahāmoggallāna, and exchanged greetings with him.

  5. 1.2

    Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho vacchagotto paribbājako āyasmantaṁ mahāmoggallānaṁ etadavoca:

    When the greetings and polite conversation were over, he sat down to one side, and said to Mahāmoggallāna:

  6. 2.1

    “Kiṁ nu kho, bho moggallāna, sassato loko”ti?

    “Worthy Moggallāna, is this right: ‘the cosmos is eternal’?”

  7. 2.2

    “Abyākataṁ kho etaṁ, vaccha, bhagavatā:

    “Vaccha, this has not been declared by the Buddha.”

  8. 2.3

    ‘sassato loko’”ti.

  9. 2.4

    “Kiṁ pana, bho moggallāna, asassato loko”ti?

    “Then is this right: ‘the cosmos is not eternal’ …

  10. 2.5

    “Etampi kho, vaccha, abyākataṁ bhagavatā:

  11. 2.6

    ‘asassato loko’”ti.

  12. 2.7

    “Kiṁ nu kho, bho moggallāna, antavā loko”ti?

    ‘the cosmos is finite’ …

  13. 2.8

    “Abyākataṁ kho etaṁ, vaccha, bhagavatā:

  14. 2.9

    ‘antavā loko’”ti.

  15. 2.10

    “Kiṁ pana, bho moggallāna, anantavā loko”ti?

    ‘the cosmos is infinite’ …

  16. 2.11

    “Etampi kho, vaccha, abyākataṁ bhagavatā:

  17. 2.12

    ‘anantavā loko’”ti.

  18. 2.13

    “Kiṁ nu kho, bho moggallāna, taṁ jīvaṁ taṁ sarīran”ti?

    ‘the soul and the body are one and the same’ …

  19. 2.14

    “Abyākataṁ kho etaṁ, vaccha, bhagavatā:

  20. 2.15

    ‘taṁ jīvaṁ taṁ sarīran’”ti.

  21. 2.16

    “Kiṁ pana, bho moggallāna, aññaṁ jīvaṁ aññaṁ sarīran”ti?

    ‘the soul is one thing, the body another’ …

  22. 2.17

    “Etampi kho, vaccha, abyākataṁ bhagavatā:

  23. 2.18

    ‘aññaṁ jīvaṁ aññaṁ sarīran’”ti.

  24. 2.19

    “Kiṁ nu kho, bho moggallāna, hoti tathāgato paraṁ maraṇā”ti?

    ‘a realized one still exists after death’ …

  25. 2.20

    “Abyākataṁ kho etaṁ, vaccha, bhagavatā:

  26. 2.21

    ‘hoti tathāgato paraṁ maraṇā’”ti.

  27. 2.22

    “Kiṁ pana, bho moggallāna, na hoti tathāgato paraṁ maraṇā”ti?

    ‘a realized one no longer exists after death’ …

  28. 2.23

    “Etampi kho, vaccha, abyākataṁ bhagavatā:

  29. 2.24

    ‘na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’”ti.

  30. 2.25

    “Kiṁ nu kho, bho moggallāna, hoti ca na ca hoti tathāgato paraṁ maraṇā”ti?

    ‘a realized one both still exists and no longer exists after death’ …

  31. 2.26

    “Abyākataṁ kho etaṁ, vaccha, bhagavatā:

  32. 2.27

    ‘hoti ca na ca hoti tathāgato paraṁ maraṇā’”ti.

  33. 2.28

    “Kiṁ pana, bho moggallāna, neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā”ti?

    ‘a realized one neither still exists nor no longer exists after death’?”

  34. 2.29

    “Etampi kho, vaccha, abyākataṁ bhagavatā:

    “This too has not been declared by the Buddha.”

  35. 2.30

    ‘neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’”ti.

  36. 3.1

    “Ko nu kho, bho moggallāna, hetu ko paccayo, yena aññatitthiyānaṁ paribbājakānaṁ evaṁ puṭṭhānaṁ evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti—

    “What’s the cause, worthy Moggallāna, what’s the reason why, when the wanderers of other religions are asked these questions, they declare one of these to be true?

  37. 3.2

    sassato lokoti vā, asassato lokoti vā, antavā lokoti vā, anantavā lokoti vā, taṁ jīvaṁ taṁ sarīranti vā, aññaṁ jīvaṁ aññaṁ sarīranti vā, hoti tathāgato paraṁ maraṇāti vā, na hoti tathāgato paraṁ maraṇāti vā, hoti ca na ca hoti tathāgato paraṁ maraṇāti vā, neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇāti vā?

  38. 3.3

    Ko pana, bho moggallāna, hetu ko paccayo, yena samaṇassa gotamassa evaṁ puṭṭhassa na evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti—

    And what’s the reason why, when the ascetic Gotama is asked these questions, he does not declare one of these to be true?”

  39. 3.4

    sassato lokotipi, asassato lokotipi, antavā lokotipi, anantavā lokotipi, taṁ jīvaṁ taṁ sarīrantipi, aññaṁ jīvaṁ aññaṁ sarīrantipi, hoti tathāgato paraṁ maraṇātipi, na hoti tathāgato paraṁ maraṇātipi, hoti ca na ca hoti tathāgato paraṁ maraṇātipi, neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇātipī”ti?

  40. 4.1

    “Aññatitthiyā kho, vaccha, paribbājakā cakkhuṁ ‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassanti …pe…

    “Vaccha, the wanderers of other religions regard the eye like this: ‘This is mine, I am this, this is my self.’ They regard the ear … nose …

  41. 4.2

    jivhaṁ ‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassanti …pe…

    tongue … body …

  42. 4.3

    manaṁ ‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassanti.

    mind like this: ‘This is mine, I am this, this is my self.’

  43. 4.4

    Tasmā aññatitthiyānaṁ paribbājakānaṁ evaṁ puṭṭhānaṁ evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti—

    That’s why, when asked, they declare one of those answers to be true.

  44. 4.5

    sassato lokoti vā …pe…

  45. 4.6

    neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇāti vā.

  46. 4.7

    Tathāgato ca kho, vaccha, arahaṁ sammāsambuddho cakkhuṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti samanupassati …pe…

    The Realized One, the perfected one, the fully awakened Buddha regards the eye like this: ‘This is not mine, I am not this, this is not my self.’ He regards the ear … nose …

  47. 4.8

    jivhaṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti samanupassati …pe…

    tongue … body …

  48. 4.9

    manaṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti samanupassati.

    mind like this: ‘This is not mine, I am not this, this is not my self.’

  49. 4.10

    Tasmā tathāgatassa evaṁ puṭṭhassa na evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti—

    That’s why, when asked, he does not declare one of those answers to be true.”

  50. 4.11

    sassato lokotipi …pe…

  51. 4.12

    neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇātipī”ti.

  52. 5.1

    Atha kho vacchagotto paribbājako uṭṭhāyāsanā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodi.

    Then the wanderer Vacchagotta rose from his seat and went to the Buddha and exchanged greetings with him.

  53. 5.2

    Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho vacchagotto paribbājako bhagavantaṁ etadavoca:

    When the greetings and polite conversation were over, he sat down to one side. He asked the Buddha the same questions, and received the same answers.

  54. 5.3

    “kiṁ nu kho, bho gotama, sassato loko”ti?

  55. 5.4

    “Abyākataṁ kho etaṁ, vaccha, mayā: ‘sassato loko’ti …pe….

  56. 5.5

    “Kiṁ pana, bho gotama, neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā”ti?

  57. 5.6

    “Etampi kho, vaccha, abyākataṁ mayā:

  58. 5.7

    ‘neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’”ti.

  59. 6.1

    “Ko nu kho, bho gotama, hetu ko paccayo, yena aññatitthiyānaṁ paribbājakānaṁ evaṁ puṭṭhānaṁ evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti:

  60. 6.2

    ‘sassato loko’ti vā …pe…

  61. 6.3

    ‘neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’ti vā?

  62. 6.4

    Ko pana, bho gotama, hetu ko paccayo, yena bhoto gotamassa evaṁ puṭṭhassa na evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti:

  63. 6.5

    ‘sassato loko’tipi …pe…

  64. 6.6

    ‘neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’tipī”ti?

  65. 7.1

    “Aññatitthiyā kho, vaccha, paribbājakā cakkhuṁ ‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassanti …pe…

  66. 7.2

    jivhaṁ ‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassanti …pe…

  67. 7.3

    manaṁ ‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassanti.

  68. 7.4

    Tasmā aññatitthiyānaṁ paribbājakānaṁ evaṁ puṭṭhānaṁ evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti:

  69. 7.5

    ‘sassato loko’ti vā …pe…

  70. 7.6

    ‘neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’ti vā.

  71. 7.7

    Tathāgato ca kho, vaccha, arahaṁ sammāsambuddho cakkhuṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti samanupassati …pe…

  72. 7.8

    jivhaṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti samanupassati …pe…

  73. 7.9

    manaṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti samanupassati.

  74. 7.10

    Tasmā tathāgatassa evaṁ puṭṭhassa na evaṁ veyyākaraṇaṁ hoti:

  75. 7.11

    ‘sassato loko’tipi, ‘asassato loko’tipi, ‘antavā loko’tipi, ‘anantavā loko’tipi, ‘taṁ jīvaṁ taṁ sarīran’tipi, ‘aññaṁ jīvaṁ aññaṁ sarīran’tipi, ‘hoti tathāgato paraṁ maraṇā’tipi, ‘na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’tipi, ‘hoti ca na ca hoti tathāgato paraṁ maraṇā’tipi, ‘neva hoti na na hoti tathāgato paraṁ maraṇā’tipī”ti.

  76. 8.1

    “Acchariyaṁ, bho gotama, abbhutaṁ, bho gotama.

    He said, “It’s incredible, worthy Gotama, it’s amazing!

  77. 8.2

    Yatra hi nāma satthu ca sāvakassa ca atthena attho byañjanena byañjanaṁ saṁsandissati samessati na virodhayissati, yadidaṁ aggapadasmiṁ.

    How the meaning and the phrasing of the Teacher and the disciple fit together and agree without contradiction when it comes to the chief matter!

  78. 8.3

    Idānāhaṁ, bho gotama, samaṇaṁ mahāmoggallānaṁ upasaṅkamitvā etamatthaṁ apucchiṁ.

    Just now I went to the ascetic Mahāmoggallāna and asked him about this matter.

  79. 8.4

    Samaṇopi me moggallāno etehi padehi etehi byañjanehi tamatthaṁ byākāsi, seyyathāpi bhavaṁ gotamo.

    And he explained it to me with these words and phrases, just like the worthy Gotama.

  80. 8.5

    Acchariyaṁ, bho gotama, abbhutaṁ, bho gotama.

    It’s incredible, worthy Gotama, it’s amazing!

  81. 8.6

    Yatra hi nāma satthu ca sāvakassa ca atthena attho byañjanena byañjanaṁ saṁsandissati samessati na virodhayissati, yadidaṁ aggapadasmin”ti.

    How the meaning and the phrasing of the Teacher and the disciple fit together and agree without contradiction when it comes to the chief matter!”

  82. 8.7

    Sattamaṁ.

แหล่งที่มา
SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-15 · sn44.7
ฉบับที่ใช้
Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — PDM-1.0
English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง — Public domain (term expired) — operator determination
สิทธิ์การใช้งาน
สาธารณสมบัติ — ตรวจสอบรายฉบับ (ดูบรรทัดบน) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ