ในพระราชบัญญัตินี้
(๑) “ป่า”หมายความว่า ที่ดินที่ยังมิได้มีบุคคลได้าตามกฎหมายที่ดิน
(๒) “ไม้”หมายความว่า ไม้สักและไม้อื่นทุกชนิดที่เป็นต้น เป็นกอ เป็นเถา รวม ตลอดถึงไม้ที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร ไม้ไผ่ทุกชนิด ปาล์ม หวายตลอดจนรากปุ่ม ตอเศษปลาย และกิ่งของสิ่งนั้น ๆไม่ว่าจะถูกตัด ทอนเลื่อยผ่า ถากขุด หรือกระทำโดยประการอื่นใด
(๓) “แปรรูป”หมายความว่าการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่ไม้ดังนี้ คือ ก. เลื่อย ผ่า ถากขุด หรือกระทำด้วยประการอื่นใดแก่ไม้ให้เปลี่ยนรูปหรือ ขนาดไปจากเดิม นอกจากการลอกเปลือกหรือตบแต่งอันจำเป็นแก่การชักลาก ข. เผา อบบดหรือกระทำด้วยประการอื่ นใดแก่ไม้ให้เปลี่ยนแปรสภาพไป จากเดิม เพื่อถือเอาวัตถุธาตุหรือผลพลอยได้จากไม้นั้น
(๔) “ไม้แปรรูป”หมายความว่า ไม้ที่ได้แปรรูปแล้ว และหมายความรวมถึงไม้ที่อยู่ ในสภาพพรางว่าเป็นสิ่งปลูกสร้าง หรืออยู่ในสภาพเป็นสิ่งปลูกสร้างอันไม่ชอบด้วยลักษณะสิ่งปลูก มาตรา ๔(๒) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๕)พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๔(๓) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๓)พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๔(๔) แก้ไขเพิ่มเติมโดยคำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ ๓๑/๒๕๕๙ เรื่อง การแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยป่าไม้ สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา สร้างทั่ว ๆไปหรือที่ผิดปกติวิสัย หรืออยู่ในสภาพเป็นเครื่องใช้ที่ไม่ชอบด้วยลักษณะของเครื่องใช้ที่ใช้ เป็นปกติในท้องที่นั้น หรือที่ผิดปกติวิสัย ไม้ที่อยู่ในสภาพเป็นสิ่งปลูกสร้างหรืออยู่ในสภาพเป็นเครื่องใช้ ทั้งนี้ ตลอดเวลาที่อยู่ในสภาพเช่นนั้น รวมทั้งไม้ที่เคยอยู่ในสภาพดังกล่าว และผู้ครอบครองพิูจน์ได้ว่าได้ เคยมีสภาพเช่นนั้นมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีสำหรับไม้อื่นที่มิใช่ไม้สัก และไม่น้อยกว่าสิบปีสำหรับไม้สัก มิให้ถือว่าเป็นไม้แปรรูป
(๕) “ทำไม้” หมายความว่า ตัด ฟัน กานโค่นลิด เลื่อย ผ่า ถากทอนขุด ชักลาก ไม้ในป่า หรือนำไม้ออกจากป่าด้วยประการใด ๆ (๖)“ไม้ไหลลอย”หมายความว่าไม้ต้น ไม้ซุง ไม้ท่อนไม้เสา ไม้เข็มไม้หลักไม้เหลี่ยม ไม้กระดาน ซึ่งเป็นไม้หวงห้าม ที่ได้ไหลลอยโดยปราศจากการควบคุม
(๗) “ของป่า”หมายความว่า บรรดาของที่เกิดหรือมีขึ้นในป่าตามธรรมชาติ คือ ก. ไม้ รวมทั้งส่วนต่าง ๆของไม้ ถ่านไม้ น้ำมันไม้ ยางไม้ ตลอดจนสิ่งอื่น ๆที่ เกิดจากไม้ ข. พืชต่าง ๆตลอดจนสิ่งอื่น ๆที่เกิดจากพืชนั้น ค. รังนก ครั่ง รวงผึ้ง น้ำผึ้ง ขี้ผึ้ง และมูลค้างคาว ง. หินที่ไม่ใช่แร่ตามกฎหมายว่าด้วยแร่ และหมายความรวมถึงถ่านไม้ที่บุคคลทำขึ้นด้วย
(๘) “ไม้ฟืน”หมายความว่าบรรดาไม้ที่มีลักษณะและคุณภาพเหมาะสมที่จะใช้เป็น เชื้อเพลิงยิ่งกว่าจะใช้ประโยชน์อย่างอื่น
(๙) “ชักลาก”หมายความว่า การนำไม้หรือของป่าจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งด้วย กำลังแรงงาน (๑๐)“นำเคลื่อนที่”หมายความว่าชักลากหรือทำให้ไม้หรือของป่าเคลื่อนจากที่ไป ด้วยประการใดๆ
(๑๑) “ขนาดจำกัด”หมายความว่า ขนาดของต้ ไม้ที่รัฐมนตรีประกาศกำหนด
(๑๒) “ค่าภาคหลวง”หมายความว่าเงินค่าธรรมเนียมซึ่งผู้ทำไม้หรือเก็บหาของป่า จะต้องเสียตามความในพระราชบัญญัตินี้ (๑๓)“โรงงานแปรรูปไม้”หมายความว่าโรงงานหรือสถานที่ใดซึ่งจัดขึ้นไว้เป็นที่ทำ การแปรรูปไม้ รวมถึงบริเวณโรงงานหรือสถานที่นั้น ๆด้วย (๑๔)“โรงค้าไม้แปรรูป”หมายความว่าสถานที่ที่ค้าไม้แปรรูป หรือที่มีไม้แปรรูปไว้ เพื่อการค้า รวมถึงบริเวณสถานที่นั้น ๆด้วย (๑๕)“ตราประทับไม้”หมายความว่า วัตถุใดอันประดิษฐ์ขึ้นเพื่อให้เกิดเป็นรูปรอย หรือเครื่องหมายใด ๆ นอกจากรูปรอยที่เป็นตัวเลข ไว้ที่ไม้ซึ่งอยู่ภายใต้ความควบคุมแห่ง พระราชบัญญัตินี้
(๑๖) “พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า เจ้าพนักงานป่าไม้ พนักงานป่าไม้ หรือผู้ซึ่งรัฐมนตรีได้แต่งตั้งให้มีหน้าที่ดำเนิ การตามพระราชบัญญัตินี้ มาตรา ๔(๕) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๘)พ.ศ. ๒๕๖๒ มาตรา ๔(๗) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๕)พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๔(๑๑)แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๕)พ.ศ. ๒๕๑๘ สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (๑๗)“รัฐมนตรี”หมายความว่ารัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้