๑

พึงทราบวินิจฉัยในทุติยสมยสูตรที่ ๘ ดังต่อไปนี้ :-

บทว่า มณฺฑลมาเฬ ได้แก่ ในโรงฉัน.

บทว่า จาริตฺตกิลมโต ได้แก่ ความลำบากอันเกิดขึ้นจากการเที่ยวบิณฑบาต.

บทว่า ภตฺตกิลมโต ได้แก่ ความกระวนกระวายที่เกิดจากภัต.

บทว่า วิหารปจฺฉายายํ ได้แก่ ที่เงาร่มท้ายวิหาร.

บทว่า ยเทวสฺส ทิวา สมาธินิมิตฺตํ มนสิกตํ โหติ ความว่า ในสมัยนั้น สมถนิมิตนั่นแหละจะสัญจรไปในมโนทวารของภิกษุผู้นั่งอยู่ในที่พักกลางวัน.

บทว่า โอชฏฺฐายี ความว่า สถิต คือประดิษฐานอยู่แห่งโอชะ.

บทว่า ผาสุกสฺส โหติ ความว่า เธอมีความผาสุก.

บทว่า สมฺมุขา ความว่า ในที่ต่อหน้าผู้บอก.

บทว่า สุตํ ความว่า ได้ฟังด้วยโสตธาตุ.

บทว่า ปฏิคฺคหิตํ ความว่า ประคองไว้ด้วยจิต.

จบอรรถกถาทุติยสมยสูตรที่ ๘ -----------------------------------------------------