๒. ลกุณฏกภัททิยเถรคาถา

พระภัททิยภิกษุอยู่ในอัมพาฏการามอันสวยงาม ใกล้ชัฏแห่งป่า ได้ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากแล้ว เป็นผู้งามด้วยคุณมีศีลเป็นต้น เข้าฌานอยู่ในชัฏแห่งป่า

ผู้มักบริโภคกามบางพวกยินดีด้วยเสียงตะโพน เสียงพิณและเสียงบัณเฑาะว์ ส่วนเรายินดีในคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่ที่โคนไม้

หากพระพุทธเจ้าพึงประทานพรแก่เรา และหากเราพึงได้รับพรนั้น เราจะพึงรับกายคตาสติที่ชาวโลกทั้งมวลควรเจริญอยู่ประจำ

เหล่าชนที่ดูหมิ่นรูปร่างเรา แต่ชมเสียงเรา ชื่อว่ายังตกอยู่ภายใต้อำนาจฉันทราคะ ย่อมไม่รู้จักเรา

คนโง่เขลาถูกกิเลสปิดกั้นไว้โดยรอบ ไม่รู้ทั้งภายใน ไม่เห็นทั้งภายนอก ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง

แม้คนที่ไม่รู้ภายใน เห็นชัดแต่ภายนอก ชื่อว่าเห็นแต่ผลภายนอก ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง

ส่วนคนที่มีความเห็นไม่ถูกปิดกั้น รู้ชัดทั้งภายใน เห็นแจ้งทั้งภายนอก ย่อมไม่ถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๑๙}