๓. ภัททเถรคาถา

เราเป็นบุตรคนเดียว จึงเป็นที่รักของมารดาบิดา เพราะเหตุว่า มารดาบิดาได้เรามาด้วยการประพฤติวัตร และการเซ่นสรวงเป็นอัน มาก ก็มารดาและบิดาทั้งสองนั้น มุ่งหวังความเจริญ แสวง หาประโยชน์เพื่ออนุเคราะห์เรา จึงนำเรามาถวายแด่พระพุทธเจ้า แล้วทูลว่า บุตรของข้าพระองค์นี้เป็นสุขุมาลชาติ เจริญด้วย ความสุข เป็นบุตรที่ข้าพระองค์ได้มาโดยยาก ข้าแต่พระองค์ผู้ เป็นนาถะของโลก ข้าพระองค์ทั้งสองขอถวายบุตรสุดที่รักนี้ ให้ เป็นคนรับใช้สอยของพระองค์ผู้ทรงชนะกิเลสมาร ก็พระศาสดา ทรงรับเราแล้ว รับสั่งกะท่านพระอานนท์ว่า จงรีบให้เด็กคนนี้บรรพชา เถิด เพราะเด็กคนนี้จักเป็นผู้รอบรู้รวดเร็ว พระศาสดาผู้ทรงชนะ มาร รับสั่งให้พระอานนท์บรรพชาให้เราแล้วเสด็จเข้าสู่พระคันธกุฎี เมื่อพระอาทิตย์ยังไม่อัศดงคต จิตของเราก็พ้นจากอาสวะกิเลสทั้งปวง ภายหลัง พระศาสดาทรงออกจากสมาบัติแล้ว เสด็จออกจาก ที่เร้น รับสั่งกะเราว่า จงเป็นภิกษุมาเถิดภัททะ การรับสั่ง เช่นนั้น เป็นการอุปสมบทของเรา เราเกิดมาได้ ๗ ปี ก็ได้ อุปสมบท ได้บรรลุวิชชา ๓ น่าอัศจรรย์ ความที่ธรรมเป็น ความดี

|๓๖๓.๔๗๓| ๓ เอกปุตฺโต อหํ อาสึ ปิโย มาตุ ปิโย ปิตุ พหูหิ วตจริยาหิ ลทฺโธ อายาจนาหิ จ ฯ |๓๖๓.๔๗๔| เต จ มํ อนุกมฺปาย อตฺถกามา หิเตสิโน อุโภ ปิตา จ มาตา จ พุทฺธสฺส อุปนามยุํ ฯ |๓๖๓.๔๗๕| กิจฺฉา ลทฺโธ อยํ ปุตฺโต สุขุมาโล สุเขธิโต อิมํ ททาม เต นาถ ชินสฺส ปริจารกํ ฯ |๓๖๓.๔๗๖| สตฺถา จ มํ ปฏิคฺคยฺห อานนฺทํ เอตทพฺรวิ ปพฺพาเชหิ อิมํ ขิปฺปํ เหสฺสตฺยาชานิโย อยํ ฯ |๓๖๓.๔๗๗| ปพฺพาเชตฺวาน มํ สตฺถา วิหารํ ปาวิสี ชิโน อโนคฺคตสฺมึ สุริยสฺมึ ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ฯ |๓๖๓.๔๗๘| ตโต สตฺถา นิรงฺกตฺวา ปฏิสลฺลานวุฏฺฐิโต เอหิ ภทฺทาติ มํ อาห สา เม อาสูปสมฺปทา ฯ |๓๖๓.๔๗๙| ชาติยา สตฺตวสฺเสน ลทฺธา เม อุปสมฺปทา ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา อโห ธมฺมสุธมฺมตาติ ฯ ภทฺโท เถโร ฯ