๙. ภัททากุณฑลาเถรีคาถา

เมื่อก่อนเราต้องถอนผม อมขี้ฟัน นุ่งห่มผ้าผืนเดียวเที่ยวไป เรา สำคัญในสิ่งที่ไม่มีโทษว่า มีโทษ และเห็นสิ่งที่มีโทษว่า ไม่มีโทษ ออกจากที่พักในกลางวัน ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลี มีพระภิกษุ สงฆ์ห้อมล้อม ที่ภูเขาคิชฌกูฏ จึงคุกเข่าลงถวายบังคมประนมอัญชลี เฉพาะพระพักตร์ พระองค์ตรัสว่า มาเถิดนางภัททา เท่านั้นเราก็เป็น อันได้อุปสมบทแล้ว เราเป็นผู้ไม่มีหนี้สิน บริโภคก้อนข้าวของชาว แว่นแคว้น เที่ยวไปในแคว้นอังคะ มคธ วัชชี กาสีและโกศล ๕๐ ปี อุบาสกผู้มีปัญญา ได้ถวายจีวรแก่เราผู้ชื่อว่าภัททา ผู้พ้นแล้วจากกิเลส เครื่องร้อยกองทั้งปวง ได้ประสบบุญเป็นอันมาก.

|๔๔๗.๑๐๗| ๙ ลูนเกสี ปงฺกธรี เอกสาฏี ปุเร จรึ อวชฺเช วชฺชมตินี วชฺเช จาวชฺชทสฺสินี |๔๔๗.๑๐๘| ทิวาวิหารา นิกฺขมฺม คิชฺฌกูฏมฺหิ ปพฺพเต อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ |๔๔๗.๑๐๙| นิหจฺจ ชานุํ วนฺทิตฺวา สมฺมุขา อญฺชลี อหํ ฯ เอหิ ภทฺเทติ อวจ สา เม อาสูปสมฺปทา ฯ |๔๔๗.๑๑๐| จิณฺณา องฺคา จ มคธา วชฺชี กาสี จ โกสลา อนณา ปณฺณาสวสฺสานิ รฏฺฐปิณฺฑํ อภุญฺชิหํ ฯ |๔๔๗.๑๑๑| ปุญฺญํ จ ปสวิ พหุํ สปฺปญฺโญยํ อุปาสโก โย ภทฺทาย จีวรมทาสิ มุตฺตาย สพฺพคนฺเถหิ ฯ ภทฺทา กุณฺฑลา ฯ