๑. กุสนาฬิชาดก

บุคคลผู้เสมอกัน ประเสริฐกว่ากัน หรือเลวกว่ากัน พึงกระทำมิตร ธรรมเถิด เพราะมิตรเหล่านั้น เมื่อความเสื่อมเกิดขึ้น ก็พึงทำประโยชน์ อันอุดมให้ได้ ดุจเราผู้เป็นรุกขเทวดาและกุสนาฬิเทวดา คบหาเป็น มิตรกัน ฉะนั้น. จบ กุสนาฬิชาดกที่ ๑.

กเร สริกฺโข อถวาปิ เสฏฺโฐ นิหีนโก วาปิ กเรยฺย เอโก กเรยฺยุเมเต พฺยสเน อุตฺตมตฺถํ ยถา อหํ กุสนาฬิ รุจายนฺติ ฯ กุสนาฬิชาตกํ ปฐมํ ฯ ---------