๑. จุลลกาลิงคชาดก

ท่านทั้งหลาย จงเปิดประตูถวายให้พระราชาเหล่านี้เสด็จเข้าไปสู่ ภายในพระนคร ข้าพเจ้าชื่อว่านนทิเสน เป็นอำมาตย์ดุจราชสีห์ของ พระเจ้าอรุณ ได้รับการศึกษามาเป็นอย่างดี จัดรักษาไว้เรียบร้อยแล้ว.

วิวรถ อิมาสํ ทฺวารํ นครนฺตํ ปวีสิตุํ อรุณราชสฺส สีเหน สุสิฏฺเฐน สุรกฺขิตํ นนฺทิเสเนน ฯ

แน่ะดาบสโกง ท่านได้พูดไว้อย่างนี้ว่า ชัยชนะ จักมีแก่พวกพระเจ้า- กาลิงคราช ผู้อดทนต่อภัยที่แสนยากจะอดทนได้ ความปราชัย จักมี แก่พวกอัสสกราช ชนทั้งหลายผู้ซื่อตรง ย่อมไม่พูดเท็จ.

ชโย กาลิงฺคานํ อสยฺหสาหินํ ปราชโย อชโย อสฺสกานํ อิจฺเจวํ เต ภาสิตํ พฺรหฺมจาริ น อุชุภูตา วิตถํ ภณนฺติ ฯ

ข้าแต่ท้าวสักกะ เทวดาทั้งหลายยังประพฤติล่วงมุสาวาทอีกหรือ พระองค์พึงตรัสแต่ถ้อยคำที่จริง ที่แท้อย่างยิ่งมิใช่หรือ ข้าแต่ท้าวมัฆวาน เทวราช ผู้เป็นใหญ่กว่าปวงชน พระองค์ทรงอาศัยเหตุอะไรหรือ จึงได้ ตรัสมุสา?

เทวา มุสาวาทมุปาติวตฺตา สจฺจํ ตถํ ปรมํ กรํ นุ สกฺก ตนฺเต มุสา ภาสิตํ เทวราช กึ วา ปฏิจฺจ มฆวา มหินฺท ฯ

ดูกรพราหมณ์ เมื่อชนทั้งหลายพูดกันอยู่ ท่านก็เคยได้ยินแล้วมิใช่หรือ ว่า เทวดาทั้งหลาย ย่อมเกียดกันความพยายามของบุรุษไม่ได้ ความ ข่มใจ ความตั้งใจแน่วแน่ ความไม่แตกสามัคคีกัน ความไม่แก่งแย่งกัน การก้าวไปในกาลอันควร ความเพียรอย่างเด็ดเดี่ยว และความบากบั่น ของบุรุษ เพราะเหตุนั้นแหละ ชัยชนะ จึงมีแก่พวกพระเจ้าอัสสกะ. จบ จุลลกาลิงคชาดกที่ ๑.

นนุ เต สุตํ พฺราหฺมณ ภญฺญมาเน เทวา น อิสฺสนฺติ ปุริสปรกฺกมสฺส ทโม สมาธิ มนโส อเภชฺโช อพฺยตฺตตา นิกฺกมนญฺจ กาเล ทฬฺหญฺจ วิริยํ ปุริสปรกฺกโม จ เตเนว อาสิ วิชโย อสฺสกานนฺติ ฯ จุลฺลกาลิงฺคชาตกํ ปฐมํ ฯ ---------