๒. นัจจชาดก

เสียงของท่านก็เพราะ หลังของท่านก็งาม คอของท่านก็เปรียบดังสีแก้ว ไพฑูรย์ และหางของท่านก็ยาวตั้งวา เราจะไม่ให้ลูกสาวของเราแก่ท่าน ด้วยการรำแพนหาง. จบ นัจจชาดกที่ ๒.

รุทํ มนุญฺญํ รุจิรา จ ปิฏฺฐิ เวฬุริยวณฺณูปฏิภา จ คีวา พฺยามมตฺตานิ จ เปกฺขุณานิ นจฺเจน เต ธีตรํ โน ททามีติ ฯ นจฺจชาตกํ ทุติยํ ฯ ---------