๓. เวทิการกเถราปทาน

๑๐เมื่อพระผู้มีพระภาค ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก พระนามว่าปิยทัสสี ทรงเป็นผู้สูงสุดแห่งนรชน เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้กระทำแท่นสำหรับบูชาพระพุทธเจ้า

๑๑ข้าพเจ้าให้ประดับล้อมไว้ด้วยแก้วมณีแล้ว ได้กล่าวสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้สูงสุด ทำการฉลองแท่นสำหรับบูชาแล้ว ก็ได้สิ้นชีวิตลง ณ ที่นั้นเอง

๑๒ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใดๆ คือจะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม ในกำเนิดนั้นๆ เทวดาทั้งหลายย่อมทรงแก้วมณีไว้ในอากาศ นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

๑๓ในกัปที่ ๑๑๖ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓๒ ชาติ มีพระนามว่ามณีปภา มีพลานุภาพมาก

๑๔คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระเวทิการกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ เวทิการกเถราปทานที่ ๓ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๓๐๘}