๑. กุมุทมาลิยเถราปทาน (๑๗๑)

ณ ที่ใกล้ภูเขาหิมวันต์ มีสระใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง (ตามธรรมชาติ) เราเป็น ผีเสื้อน้ำที่ดุร้าย มีกำลังมาก อยู่ในสระใหญ่นั้น ดอกโกมุทอันบานโต ประมาณเท่าจักร เกิดอยู่ในสระใหญ่นั้น และในกาลนั้น เราเก็บดอก โกมุท (ที่มีเมล็ดไว้) อันเป็นที่ประชุมแห่งเมล็ดไว้ ก็พระผู้มีพระภาค พระนามว่าอัตถทัสสี ผู้จอมสัตว์ ประเสริฐกว่านระ ทรงเห็นดอกโกมุท อันหดหู่ (งอ) จึงเสด็จมาในสำนักของเรา เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐกว่าเทวดาและมนุษย์เสด็จเข้ามา จึงหยิบดอกโกมุททั้งหมดบูชา (ถวาย) แด่พระพุทธเจ้า ในกาลนั้น ดอกไม้ที่ภูเขาหิมวันต์มีอยู่เท่าใด พระตถาคตประกอบด้วยดอกไม้เท่านั้นเป็นหลังคาบังร่มเสด็จไป ในกัลปที่ ๑๘๐๐ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่ ๑๕ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นจอมชน ทรงพระนามว่า สหัสสรถะ มีพล มาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระกุมุทมาลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ กุมุทมาลิยเถราปทาน.

|๑๗๓.๑| ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ มหาชาตสฺสโร อหุ ตตฺถโช รกฺขโส อาสึ โฆรรูโป มหพฺพโล ฯ |๑๗๓.๒| กุมุทํ ปุปฺผิตํ ตตฺถ จกฺกมตฺตานิ ชายเร โอจินามิ จหํ ปุปฺผํ ผลิโน สมิตํ ตทา ฯ |๑๗๓.๓| อตฺถทสฺสี ตุ ภควา ทิปทินฺโท นราสโภ ปุปฺผํ สงฺโกจิตํ ทิสฺวา อาคจฺฉิ มม สนฺติเก ฯ |๑๗๓.๔| อุปาคตญฺจ สมฺพุทฺธํ เทวเทวํ นราสภํ สพฺพญฺจ ปุปฺผํ ปคฺคยฺห พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ |๑๗๓.๕| ยาวตา หิมวนฺตสฺมึ ยาว มาลา ตทา อหุ ตาวจฺฉทนสมฺปนฺโน อคมาสิ ตถาคโต ฯ |๑๗๓.๖| อฏฺฐารเส กปฺปสเต ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๑๗๓.๗| อิโต ปณฺณรเส กปฺเป สตฺตาเหสุํ ชนาธิปา สหสฺสรถนามา เต จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๗๓.๘| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กุมุทมาลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ กุมุทมาลิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ