๗. สลฬมาลิยเถราปทาน

๓๐ข้าพเจ้าได้เห็นพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้เป็นสารถีฝึกนรชน โชติช่วงดังดอกกรรณิการ์ ประทับนั่งในระหว่างภูเขา ทรงทำทิศทั้งปวงให้สว่างไสวอยู่

๓๑ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้โก่งธนู พาดลูกศร ยิงดอกไม้ตัดขั้วแล้วนำไปบูชาพระพุทธเจ้า

๓๒ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๓๗๔} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๒๑. กณิการปุปผิยวรรค] ๘. โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

๓๓ในกัปที่ ๕๑ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าชุตินธระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

๓๔คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระสลฬมาลิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ สลฬมาลิยเถราปทานที่ ๗ จบ