๘. มิญชวฏังสกิยเถราปทาน (๒๒๘)

เมื่อพระโลกนาถ พระนามว่าสิขี ผู้ประเสริฐกว่าบรรดาเจ้าลัทธิ เสด็จ นิพพานแล้ว เราได้ทำการบูชาโพธิพฤกษ์ อันเกลื่อนกล่นด้วยมาลัยประดับ ศีรษะ ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำการบูชาใด ในกาลนั้น ด้วย การบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาโพธิพฤกษ์ ในกัลป ที่ ๒๖ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ (พระองค์หนึ่ง) ทรงพระนาม ว่าเมฆัพภะ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษ เหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัด แล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระมิญชวฏังสกิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ มิญชวฏังสกิยเถราปทาน.

|๒๓๐.๓๙| นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ สิขิมฺหิ วทตํ วเร วฏํสเกหิ อากิณฺณํ โพธิปูชํ อกาสหํ ฯ |๒๓๐.๔๐| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปูชมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โพธิปูชายิทํ ผลํ ฯ |๒๓๐.๔๑| อิโต ฉพฺพีสติกปฺเป อหุ เมฆพฺภนามโก สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๓๐.๔๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มิญฺชวฏํสกิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ มิญฺชวฏํสกิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ