๗. ปัญจทีปกเถราปทาน

ข้าพเจ้าเชื่อสนิทในพระสัทธรรมของพระพุทธเจ้า พระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงอนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวง จึงได้เป็นผู้มีความเห็นตรง

ข้าพเจ้าได้ถวายประทีป แวดล้อมไว้ที่ต้นโพธิ์ ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเชื่ออยู่ จึงทำการบูชาด้วยประทีปไว้

ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใดๆ คือจะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม ในกำเนิดนั้นๆ เทวดาย่อมถือดวงไฟไว้ในอากาศ นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยประทีป

ข้าพเจ้าสามารถมองเห็นได้ทะลุฝา ทะลุกำแพงศิลา ทะลุภูเขาได้ร้อยโยชน์โดยรอบ

ด้วยผลกรรมที่เหลืออยู่นั้น ข้าพเจ้าเป็นผู้บรรลุความสิ้นอาสวะ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๑๙๕} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๖. วีชนีวรรค] ๘. ธชทายกเถราปทาน ข้าพเจ้าทรงร่างกายอันมีในภพสุดท้าย อยู่ในศาสนาของพระผู้มีพระภาค ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์

ในกัปที่ ๓,๔๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่าสตจักษุ มีเดชมาก มีพลานุภาพมาก

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระปัญจทีปกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ ปัญจทีปกเถราปทานที่ ๗ จบ