คนต9างดาวผูใดเขามาหรืออยู9ในราชอาณาจักรโดยไม9ไดรับอนุญาตหรือ การอนุญาตนั้นสิ้นสุดหรือถูกเพิกถอนแลวพนักงานเจาหนาที่จะส9งตัวคนต9างดาวผูนั้นกลับออกไป นอกราชอาณาจักรก็ได ถามีกรณีตองสอบสวนเพื่อส9งตัวกลับตามวรรคหนึ่ง ใหนำมาตรา ๑๙และมาตรา ๒๐มาใชบังคับโดยอนุโลม ที่มีคำสั่งใหส9งตัวคนต9 กรแลวในระหว9าง รอการส9งกลับ พนักงานเจาหนาที่มีอำนาจอนุญาตใหไปพักอาศัยอยู9 ณที่ใด โดยคนต9างดาวผูนั้นตอง มาพบพนักงานเจาหนาที่ตามวัน เวลา และสถานที่ที่กำหนด โดยตองมีประกัน หรือมีทั้งประกันและ หลักประกันก็ได หรือพนักงานเจาหนาที่จะกักตัวคนต9างดาวผูนั้นไว ณสถานที่ใดเป1นเวลานานเท9าใด ตามความจำเป1นก็ได ค9าใชจ9ายในการกักตัวนี้ใหคนต9างดาวผูนั้นเป1นผูเสีย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา บทบัญญัติในมาตรานี้มิใหใชบังคับแก9คนต9างดาวซึ่งเขามาอยู9ในราชอาณาจักรก9อน วันที่พระราชบัญญัติคนเขาเมืองพุทธศักราช ๒๔๘๐ใชบังคับ

The citation link pins the edition with ?v=2522 — if an amended edition is ingested one day, this link keeps pointing at this one

This is the text as promulgated in the Royal Gazette in the year shown, not a consolidated edition. Sections later amended, added or repealed are not reflected — current enforcement status has not been checked.

Where this text comes from

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (ฉบับรวมการแก้ไข) · ตัวบทกฎหมายที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา — การพิจารณาของผู้ดำเนินการ (ไม่ใช่สัญญาอนุญาต ไม่ใช่ความเห็นที่ปรึกษากฎหมาย) · sha256:7f2a557baadc · 2026-08-24

พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 Section ๕๔