ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑ เถราปทาน ๓๒. อารักขทายกวรรค ๖. อาสนถวิกเถราปทาน (๓๑๖)

พึงทราบเรื่องราวในอปทานที่ ๖ ดังต่อไปนี้ :-

บทว่า เจติยํ อุตฺตมํ นาม สิขิโน โลกพนฺธุโน ได้แก่ พระเจดีย์อันชื่อว่าอุตตมะ ของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์คือเป็นญาติของชาวโลกหมดทั้ง ๓ โลก.

เชื่อมความว่า ได้มีในทุ่งที่ไร้ประโยชน์ คือปราศจากผู้คนสัญจรไปมา เป็นป่าใหญ่ปราศจากความสับสนอลหม่านแห่งหมู่มนุษย์.

บทว่า อนฺธาหิณฺฑามหํ ตทา ความว่า ในกาลนั้น เราเป็นผู้มืดเพราะหลงทางในป่า มิใช่มืดเพราะตาบอด จึงกล่าวว่า เราเที่ยวไปค้นหาหนทางดังนี้.

บทว่า ปวนา นิกฺขมนฺเตน ความว่า เราออกจากป่าใหญ่จึงได้พบสีหาสนะ คืออาสนะชั้นยอดเยี่ยม.

อีกอย่างหนึ่ง หมายความว่า เราได้เห็นอาสนะของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า สีหะ.

บทว่า เอกํสํ อญฺชลึ กตฺวา ความว่า เราทำการเฉวียงบ่าข้างหนึ่งด้านซ้าย แล้วประคองอัญชลีไว้เหนือเศียร.

บทว่า สนฺถวึ โลกนายกํ ความว่า เราได้ทำการชมเชยสรรเสริญพระผู้นำของชาวโลกพระองค์นั้น ผู้ยังชาวโลกทั้ง ๓ โลกให้บรรลุถึงพระนิพพานได้. จบอรรถกถาอาสนถวิกเถราปทาน -----------------------------------------------------