พรหมจริยสูตร ที่ ๒

๑๑๔สาวตฺถีนิทานํ ฯ พฺรหฺมจริยญฺจ โว ภิกฺขเว เทสิสฺสามิ พฺรหฺมจริยตฺถญฺจ ตํ สุณาถ ฯ

๑๑๕กตมญฺจ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ ฯ อยเมวาริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ฯ เสยฺยถีทํ ฯ สมฺมาทิฏฺฐิ ฯเปฯ สมฺมาสมาธิ ฯ อิทํ วุจฺจติ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ ฯ

๑๑๖กตโม จ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยตฺโถ ฯ โย จ ภิกฺขเว ราคกฺขโย โทสกฺขโย โมหกฺขโย ฯ อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยตฺโถติ ฯ ปฏิปตฺติวคฺโค จตุตฺโถ ฯ ตสฺสุทฺทานํ ปฏิปตฺติ ปฏิปนฺโน จ วิรทฺธญฺจ ปารํ คมา สามญฺเญน เทฺว วุตฺตา พฺรหฺมญฺญา อปเร ทุเว พฺรหฺมจริเยน เทฺว วุตฺตา วคฺโค เตน ปวุจฺจตีติ ฯ ----------