พันธนสูตร ที่ ๒

๑๘ อฏฺฐหิ ภิกฺขเว อากาเรหิ ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ ฯ กตเมหิ อฏฺฐหิ รูเปน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ หสิเตน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ ภณิเตน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ คีเตน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ โรณฺเณน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ อากปฺเปน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ วนภงฺเคน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ ผสฺเสน ภิกฺขเว ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ ฯ อิเมหิ โข ภิกฺขเว อฏฺฐหากาเรหิ ปุริโส อิตฺถึ พนฺธติ เตหิ ภิกฺขเว สตฺตา สุพนฺธาเยว ปาเสน พนฺธาติ ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกหญิงไว้ด้วยอาการ ๘ อย่าง ๘ อย่างเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกหญิงไว้ด้วยรูป ๑ ด้วยการ ยิ้มแย้ม ๑ ด้วยคำพูด ๑ ด้วยเพลงขับ ๑ ด้วยการร้องไห้ ๑ ด้วยอากัปปกิริยา ๑ ด้วยของกำนัล ๑ ด้วยผัสสะ ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกหญิงไว้ด้วย อาการ ๘ อย่างนี้แล ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัตว์ที่ถูกผูกด้วยอาการ ๘ อย่างนี้แล ชื่อว่าถูกผูกด้วยบ่วง ฯ จบสูตรที่ ๘