๔. เอกาสนทายิกาเถริยาปทาน

|๑๕๔.๓๖| นคเร หํสวติยา อโหสึ มาลิกา ตทา มาตา จ เม ปิตา เจว กมฺมนฺตํ อคมํสุ เต ฯ |๑๕๔.๓๗| มชฺฌนฺติกมฺหิ สุริเย อทฺทสํ สมณํ อหํ วีถิยา อนุคจฺฉนฺตํ อาสนํ ปญฺญเปสหํ ฯ |๑๕๔.๓๘| โคณกจิตฺตกาทีหิ ปญฺญาเปตฺวาหมาสนํ ปสนฺนจิตฺตา สุมนา อิมํ วจนมพฺรวึ ฯ |๑๕๔.๓๙| สนฺตตฺตา กฐิตา ภูมิ สูโร มชฺฌนฺติโก ฐิโต มาตุลา จ น วายนฺติ กาโล เจวตฺถเมหิติ ฯ |๑๕๔.๔๐| ปญฺญตฺตมาสนมิทํ ตวตฺถาย มหามุนิ อนุกมฺปํ อุปาทาย นิสีท มม อาสเน ฯ |๑๕๔.๔๑| นิสีทิ ตตฺถ สมโณ สุทนฺโต สุทฺธมานโส ตสฺส ปตฺตํ คเหตฺวาน ยถารนฺธํ อทาสหํ ฯ |๑๕๔.๔๒| เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ |๑๕๔.๔๓| ตตฺถ เม สุกตํ พฺยมฺหํ อาสเนน สุนิมฺมิตํ สฏฺฐิโยชนมุพฺเพธํ ตึสโยชนวิตฺถตํ ฯ |๑๕๔.๔๔| โสณฺณมยา มณิมยา อโถปิ ผลิกามยา โลหิตงฺกมยา เจว ปลฺลงฺกา วิวิธา มม ฯ |๑๕๔.๔๕| ตูลิกาวิกตีหิ จ กฏิสฺสาจิตฺตกาหิ จ อุทฺธํ เอกนฺตโลมิ จ ปลฺลงฺกา เม สุสณฺฐิตา ฯ |๑๕๔.๔๖| ยทา อิจฺฉามิ คมนํ หาสขิฑฺฑาสมปฺปิตา สห ปลฺลงฺกเสฏฺเฐน คจฺฉามิ มม ปตฺถิตํ ฯ |๑๕๔.๔๗| อสีติเทวราชูนํ มเหสิตฺตมการยึ สตฺตติจกฺกวตฺตีนํ มเหสิตฺตมการยึ ฯ |๑๕๔.๔๘| ภวาภเว สํสรนฺตี มหาโภคํ ลภามหํ โภเค เม อูนตา นตฺถิ เอกาสนผลํ อิทํ ฯ |๑๕๔.๔๙| ทุเว ภเว สํสรามิ เทวตฺเต อถ มานุเส อญฺเญ ภเว น ชานามิ เอกาสนผลํ อิทํ ฯ |๑๕๔.๕๐| ทุเว กุเล ปชายามิ ขตฺติเย จาปิ พฺราหฺมเณ อุจฺจากุลิกา สพฺพตฺถ เอกาสนผลํ อิทํ ฯ |๑๕๔.๕๑| โทมนสฺสํ น ชานามิ จิตฺตสนฺตาปนํ มม เววณฺณิยํ น ชานามิ เอกาสนผลํ อิทํ ฯ |๑๕๔.๕๒| ธาติโย มํ อุปฏฺฐนฺติ ขุชฺชา เจลาวกา พหู องฺเคน องฺคํ คจฺฉามิ เอกาสนผลํ อิทํ ฯ |๑๕๔.๕๓| อญฺญา มเมว นฺหาเปนฺติ อญฺญา โภเชนฺติ โภชนํ อญฺญา มํ อลงฺกโรนฺติ อญฺญา รเมนฺติ มํ สทา ฯ |๑๕๔.๕๔| อญฺญา คนฺธํ วิลิมฺปนฺติ เอกาสนผลํ อิทํ มณฺฑเป รุกฺขมูเล วา สุญฺญาคาเร วสนฺติยา ฯ |๑๕๔.๕๕| มม สงฺกปฺปมญฺญาย ปลฺลงฺโก อุปติฏฺฐติ อยํ ปจฺฉิมโก มยฺหํ จริโม วตฺตเต ภโว ฯ |๑๕๔.๕๖| อชฺชาปิ รชฺชํ ฉฑฺเฑตฺวา ปพฺพชึ อนคาริยํ สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา ฯ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ เอกาสนผลํ อิทํ |๑๕๔.๕๗| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ |๑๕๔.๕๘| สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๑๕๔.๕๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกาสนทายิกา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ เอกาสนทายิกาเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ครั้งนั้น ดิฉันเป็นหญิงช่างกรองดอกไม้ชาวพระนครหงสวดี มารดา บิดาของดิฉันท่านไปทำงาน ดิฉันได้พบพระสมณะกำลังเดินไปตาม ถนนในเวลาเที่ยงวัน ดิฉันได้ปูลาดอาสนะไว้ ครั้นปูลาดอาสนะด้วย ผ้าโกเชาว์อันวิจิตรเป็นต้นแล้ว เป็นผู้มีจิตเลื่อมใสโสมนัส กล่าว ดังนี้ว่า ภูมิภาคแรงร้อน แก่กล้าเวลาเที่ยง แดดจัด ลมไม่รำเพยพัด และเวลานี้ก็จวนจะเลยเวลาแล้ว ข้าแต่พระมหามุนี อาสนะนี้ดิฉัน ปูลาดไว้ถวายท่าน ขอท่านได้โปรดอนุเคราะห์นั่งบนอาสนะของ ดิฉันเถิด พระสมณะผู้ฝึกตนดีแล้ว มีใจบริสุทธิ์ ได้นั่งลงบนอาสนะ นั้น ดิฉันรับบาตรของท่านแล้ว ได้ถวายบิณฑบาตตามที่ตนหุงต้ม ไว้ เพราะกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้น และเพราะการตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันละร่างมนุษย์แล้วได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ วิมานที่บุญกรรม สร้างให้ดิฉันอย่างสวยงามในดาวดึงส์นั้น สูง ๖๐ โยชน์ กว้าง ๓๐ โยชน์ ได้ถูกสร้างขึ้นแล้วเพราะอาสนะบัลลังก์ของดิฉันมีหลายอย่าง ต่างๆ ชนิด สำเร็จด้วยทองก็มี ด้วยแก้วมณีก็มี ด้วยแก้วผลึกก็มี ด้วยแก้วปทุมราชก็มี บัลลังก์ของดิฉันปูลาดด้วยนวมก็มี ด้วยผ้าลาด อันวิจิตรด้วยรูปราชสีห์และเสือโคร่งเป็นต้นก็มี ด้วยผ้าลาดทอด้วย ไหมประดับแก้วอันวิจิตรก็มี ด้วยเครื่องลาดมีขนยาวชายด้านเดียว ก็มี เมื่อใด ดิฉันต้องการจะเดินทาง เมื่อนั้น ดิฉันย่อมเป็นผู้ เพรียบพร้อมด้วยการรื่นเริงสนุกสนานไปสู่ที่ที่ดิฉันปรารถนา พร้อม กับบัลลังก์อันประเสริฐ ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าวสักรินท- เทวราช ๘๐ พระองค์ ได้เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๐ พระองค์ เมื่อดิฉันยังท่องเที่ยวไปในภพน้อยใหญ่ ย่อมได้ โภคทรัพย์มากมาย ดิฉันไม่บกพร่องโภคทรัพย์เลย นี้เป็นผลแห่ง อาสนะอันเดียว ดิฉันท่องเที่ยวไปแต่ในสองภพ คือ ในสวรรค์ และมนุษย์ ภพอื่นๆ ดิฉันไม่รู้จัก นี้เป็นผลแห่งอาสนะอันเดียว ดิฉันเกิดแต่ในสองสกุล คือ สกุลกษัตริย์และสกุลพราหมณ์ ดิฉัน เกิดในสกุลสูงทุกๆ ภพ นี้เป็นผลแห่งอาสนะอันเดียว ความ โทมนัสที่ทำจิตของดิฉันให้เร่าร้อนดิฉันไม่รู้จัก ความเป็นผู้มีผิว พรรณแปลกดิฉันก็ไม่รู้จัก นี้เป็นผลแห่งอาสนะอันเดียว พี่เลี้ยง นางนมต่างก็บำรุงดิฉัน หญิงค่อมและเด็กรับใช้มีมาก ดิฉันไปสู่ อวัยวะหนึ่งจากอีกอวัยวะหนึ่ง นี้เป็นผลแห่งอาสนะอันเดียว พวก พี่เลี้ยงนางนมอื่นให้ดิฉันอาบน้ำ พวกอื่นให้รับประทานข้าว พวกอื่น ประดับประดาดิฉัน พวกอื่นแห่กล่อมดิฉันให้รื่นเริงทุกเมื่อ พวกอื่น เอาของหอมไล้ทาดิฉัน นี้เป็นผลแห่งอาสนะอันเดียว บัลลังก์ดัง จะรู้ความดำริของดิฉันผู้อยู่ที่มณฑป ที่โคนไม้ หรือในเรือนว่างเปล่า ย่อมปรากฏขึ้น นี้เป็นอัตภาพสุดท้ายของดิฉัน ภพหลังกำลังเป็น ไป แม้วันนี้ดิฉันก็ได้สละราชสมบัติออกบวชเป็นบรรพชิต ใน กัปที่แสนแต่กัปนี้ ดิฉันได้ให้ทานใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น ดิฉันไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งอาสนะอันเดียว ดิฉันเผากิเลส ทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนา ดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว. ทราบว่า ท่านพระเอกาสนทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ เอกาสนทายิกาเถริยาปทาน