พระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎร พ.ศ. 2534

สารบัญของฉบับนี้

1. หมวด ๑ กทะเบียนและนายทะเบียนมาตรา ๘–๑๑ · 4
2. หมวด ๒ การจัดเก็บข้อมูลทะเบียนประวัติราษฎรมาตรา ๑๒–๑๗ · 6
3. หมวด ๓ คนเกิด คนตายมาตรา ๑๘–๒๘ · 11
4. หมวด ๔ การย้ายที่อยู่มาตรา ๒๙–๓๓ · 5
5. หมวด ๕ ทะเบียนบ้านมาตรา ๓๔–๔๒ · 9
6. หมวด ๖ การสำรวจตรวจสอบทะเบียนราษฎรมาตรา ๔๓–๔๕ · 3
7. หมวด ๗ การมอบหมายให้แจ้งแทนมาตรา ๔๖ · 1
8. หมวด ๘ บทกำหนดโทษมาตรา ๔๗–๕๑ · 5

ปรารภ

พระราชบัญญัติ การทะเบียนราษฎร พ.ศ. ๒๕๓๔ ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณวันที่ ๑๔พฤศจิกายนพ.ศ. ๒๕๓๔ เป็นปีที่ ๔๖ในรัชกาลปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎร จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอม ของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ดังต่อไปนี้

1. หมวด ๘ บทกำหนดโทษ

   5 มาตรา
2. ๔๗

   ผู้ใด (๑) ไม่าตามที่ายทะเบียนเรียก ไม่ยอมชี้ แจงข้อเท็จจริ หรือแสดงหลักฐาน หรือไม่ยอมให้นายทะเบียนเข้าไปสอบถามในบ้านตามมาตรา ๑๐ (๒)๒๖ ไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๘มาตรา ๑๙มาตรา ๑๙/๑มาตรา ๒๑มาตรา ๒๓ มาตรา ๓๐มาตรา ๓๓มาตรา ๓๔มาตรา ๓๙วรรคหนึ่งหรือวรรคสองมาตรา ๔๑หรือมาตรา ๔๒ (๓) ฝ่าฝืนมาตรา ๒๔หรือ (๔) ไม่ยอมให้นายทะเบียนเข้าไปในบ้านเพื่อสำรวจตรวจสอบทะเบียนราษฎร ไม่ยอมชี้แจงหรือตอบคำถาม หรือไม่ยอมลงลายมือชื่อตามมาตรา ๔๔ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท

3. ๔๘

   ผู้ใดไม่ปฏิบติตามกฎกระทรวงที่ออกตามมาตรา ๕ต้องระวางโทษปรับ ไม่เกินห้าพันบาท มาตรา ๔๘/๑๒๗ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๑๕วรรคสี่ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือน ถึงห้าปี และปรับตั้งแต่หนึ่งหมื่นบาทถึงหนึ่งแสนบาท ในกรณีที่ส่วนราชการหรือหน่วยงานของรัฐกระทำผิดตามวรรคหนึ่ง ถ้าการกระทำ ความผิดของส่วนราชการหรือหน่วยงานของรัฐนั้นเกิดจากการสั่งการหรือการกระทำของหัวหน้าส่วน ราชการหรือหัวหน้าหน่วยงานของรัฐ หรือในกรณีที่บุคคลดังกล่าวมีหน้าที่ต้องสั่งการหรือกระทำ และละเว้นไม่สั่งการหรือไม่กระทำการจนเป็นเหตุให้ส่วนราชการหรือหน่วยงานของรัฐนั้นกระทำ ความผิด หัวหน้าส่วนราชการหรือหัวหน้าหน่วยงานของรัฐ้นต้องรับโทษตามที่บัญญัติไว้สำหรับ ความผิดนั้น ๆด้วย

4. ๔๙

   ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๑๗ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือ ปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดตามวรรคหนึ่งเป็นนิติบุคคล ถ้าการกระทำความผิดของ นิติบุคคลนั้นเกิดจากการสั่งการหรือการกระทำของกรรมการ หรือผู้จัดการ หรือบุคคลใดซึ่งรับผิดชอบ ในการดำเนินงานของนิติบุคคลนั้น หรือในกรณีที่บุคคลดังกล่าวมีหน้าที่ต้องสั่งการหรือกระทำการ และละเว้นไม่สั่งการหรือไม่กระทำการจนเป็นเหตุให้นิติบุคคลนั้นกระทำความผิด ผู้นั้นต้องรับโทษ ตามที่บัญญัติไว้สำหรับความผิดนั้น ๆด้วย ๒๖ มาตรา ๔๗(๒) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑ ๒๗ มาตรา ๔๘/๑แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ เกี่ยวกับความรับผิดในทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคล พ.ศ. ๒๕๖๐ ๒๘มาตรา ๔๙แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่เกี่ยวกับ ความรับผิดในทางอาญาของผู้แทนนิติบุคคล พ.ศ. ๒๕๖๐

5. ๕๐

   ผู้ใดทำ ใช้ หรือแสดงหลักฐานอันเป็นเท็จ หรือกระทำการเพื่อให้ ตนเองหรือผู้อื่นมีชื่อหรือมีรายการอย่ งหนึ่งอย่างใดในทะเบียนบ้ นหรือเอกสารการทะเบียนราษฎร อื่นโดยมิชอบ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงสามปี หรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงหนึ่งแสน บาทหรือทั้งจำทั้งปรับ ในกรณีผู้กระทำผิดตามวรรคหนึ่งเป็นคนซึ่งไม่มีสัญชาติไทยตามกฎหมายว่าด้วย สัญชาติ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงห้าปี และปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสองแสนบาท

6. ๕๑

   ความผิดที่มีโทษปรับสถานเดียวตามพระราชบัญญัตินี้ ให้นายทะเบียน อำเภอหรือนายทะเบียนท้องถิ่น แล้วแต่กรณี มีอำนาจเปรียบเทียบได้ ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ อานันท์ ปันยารชุน นายกรัฐมนตรี อัตราค่าธรรมเนียม๒๙ ๑. การออกบัตรประจำตัวคนซึ่งไม่มีสัญชาติไทยตามมาตรา ๕ กรณีทำบัตรครั้งแรกหรือบัตรเดิมหมดอายุ ฉบับละ ๑๐๐ บาท กรณีบัตรเดิมสูญหาย ถูกทำลาย หรือชำรุดในสาระสำคัญ ฉบับละ ๑๐๐ บาท กรณีเปลี่ยนบัตรเนื่องจากการแก้ไขรายการผู้ถือบัตร ฉบับละ ๑๐๐ บาท ๒. การขอคัดสำเนา หรือคัดและรับรองสำเนารายการทะเบียน หรือบัตรประจำตัวตามมาตรา ๖ ฉบับละ ๑๐๐ บาท ๓. การขอคัดสำเนา หรือคัดและรับรองสำเนา รายการข้อมูลทะเบียนประวัติราษฎรตามมาตรา ๑๔(๑) ฉบับละ ๑๐๐ บาท ๔. การแจ้งการเกิดตามมาตรา ๑๘วรรคสาม การแจ้งการตายตามมาตรา ๒๑วรรคสี่ หรือการแจ้ง การย้ายที่อยู่ตามมาตรา ๓๐วรรคสองหรือวรรคสี่ ฉบับละ ๑๐๐ บาท ๕. การขอรับสำเนาทะเบียนบ้านตามมาตรา ๓๙วรรคสอง ฉบับละ ๑๐๐ บาท ๒๙อัตราค่าธรรมเนียม แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑ หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎหมายว่าด้วยการ ทะเบียนราษฎรที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันได้ใช้บังคับมาเป็นเวลานานแล้วไม่เหมาะสมกับสภาพการณ์ใน ปัจจุบัน สมควรปรับปรุงให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ พระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎร(ฉบับที่ ๒)พ.ศ. ๒๕๕๑๓๐ มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วัน ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป มาตรา ๒๖ ให้สำนักทะเบียนอำเภอ และสำนักทะเบียนท้องถิ่นที่ดำเนินการอยู่แล้ว ในวันก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ เป็นานักทะเบียนอำเภอและสำนักทะเบียนท้องถิ่นที่จัดตั้ง ตามมาตรา ๘/๑ แห่งพระราชบัญญัติการทะเบียนราษฎร พ.ศ. ๒๕๓๔ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดย พระราชบัญญัตินี้ มาตรา ๒๗ บรรดากฎกระทรวงระเบียบหรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติ การทะเบียนราษฎรพ.ศ. ๒๕๓๔ที่ใช้บังคับอยู่ก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับให้ยังคงใช้บังคับ ได้ต่อไปเท่าที่ไม่ขัดหรือแย้งกับบทบัญญัติตามพระราชบัญญัตินี้ จนกว่าจะมีกฎกระทรวง ระเบียบ หรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ มาตรา ๒๘ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือโดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงวิธี ปฏิบัติเกี่ยวกับการทะเบียนราษฎรเพื่อให้นายทะเบียนสามารถดำเนินงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ อำนวยความเป็นธรรมและอำนวยความสะดวกให้แก่ประชาชนยิ่งขึ้น และกำหนดวิธารและเงื่อนไข เกี่ยวกับการดำเนินการในการแจ้งการเกิด การออกสูติบัตร การออกหนังสือรับรองการเกิด และการ จัดทำทะเบียนบ้านสำหรับคนซึ่งไม่มีสัญชาติไทยตามกฎหมายว่าด้วยสัญชาติ เพื่อประโยชน์ในการ รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลดังกล่าว รวมทั้งสมควรปรับปรุงอัตราค่าธรรมเนียมให้เหมาะสมและ สอดคล้องกับสถานการณ์ปัจจุบัน จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่เกี่ยวกับความรับผิดในทางอาญาของผู้แทน นิติบุคคล พ.ศ. ๒๕๖๐๓๑ มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจา นุเบกษาเป็นต้นไป ๓๐ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๕/ตอนที่๓๘ก/หน้า ๑๓/๒๕กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑ ๓๑ราชกิจจานุเบกษา เล่ ๑๓๔/ตอนที่ ๑๘ก/หน้า ๑/๑๑กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐ หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่ศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติขายตรงและตลาดแบบตรงพ.ศ. ๒๕๔๕มาตรา ๕๔เฉพาะในส่วนที่สันนิษฐานให้ กรรมการผู้จัดการ ผู้จัดการ หรือบุคคลใดซึ่งรับผิดชอบในการดำเนินงานของนิติบุคคลนั้น ต้องรับโทษ ทางอาญาร่วมกับการกระทำความผิดของนิติบุคคลโดยไม่ปรากฏว่ามีการกระทำหรือเจตนาประการใด อันเกี่ยวกับการกระทำความผิดของนิติบุคคลนั้น ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช๒๕๕๐มาตรา ๓๙วรรคสองเป็นอันใช้บังคับไม่ได้ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐มาตรา ๖และต่อมาศาลรัฐธรรมนูญได้มี คำวินิจฉัยในลักษณะดังกล่าวทำนอง เดียวกัน คือ พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗มาตรา ๗๔พระราชบัญญัติการประกอบกิจการ โทรคมนาคมพ.ศ. ๒๕๔๔มาตรา ๗๘พระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. ๒๕๐๙มาตรา ๒๘/๔และ พระราชบัญญัติปุ๋ย พ.ศ. ๒๕๑๘มาตรา ๗๒/๕ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช๒๕๕๐มาตรา ๓๙วรรคสองเป็อันใช้บังคับไม่ได้ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐มาตรา ๖ ดังนั้น เพื่อแก้ไขบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวและกฎหมายอื่นที่มี บทบัญญัติในลักษณะเดียวกันมิให้ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ วศิน/แก้ไข ๒๐พฤศจิกายน๒๕๕๖ วริญา/เพิ่มเติม ๑๖กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐ วิชพงษ์/ตรวจ ๒๐กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐