คนต9างดาวซึ่งเขามามีถิ่นที่อยู9ในราชอาณาจักรโดยชอบและประสงค0จะ เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรและจะกลับเขามาอีก ใหปฏิบัติดังนี้

(๑) นำใบสำคัญถิ่นที่อยู9มาใหพนักงานเจาหนาที่สลักหลังทำหลักฐานการแจงออกไป นอกราชอาณาจัรเพื่อกลับเขามาอีกตามวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

(๒) ในกรณีที่ไม9มีใบสำคัญถิ่นที่อยู9เพราะเป1นคนต9างดาวซึ่งไดรับอนุญาตใหอยู9ใน ราชอาณาจักรก9อนมีบทบัญญัติที่ใหคนต9างดาวนั้นตองขอใบสำคัญถิ่นที่อยู9 ใหมาขอรับใบสำคัญถิ่นที่ อยู9จากพนักงานเจาหนาที่เสียก9อน แลวปฏิบัติตาม (๑)

(๓) ในกรณีที่ใบสำคัญถิ่นที่อยู9ไม9มีที่ว9างที่จะสลักหลังตาม

(๑) ผูถือใบสำคัญถิ่นที่อยู9 จะตองขอเปลี่ยนใบสำคัญถิ่นที่อยู9ตามมาตรา ๕๒เสียก9อน หลักฐานการแจงออกไปนอกราชอาณาจักรเพื่อกลับเขามาอีกใหมีอายุหนึ่งป2นับแต9 วันที่พนักงานเจาหนาที่ทำหลักฐานใหและภายในกำหนดหนึ่งป2นั้น ผูถือใบสำคัญถิ่นที่อยู9จะออกไป นอกราชอาณาจักรและกลับเขามากี่ครั้งก็ได การขอหลักฐานการแจงออกไปนอกราชอาณาจักรเพื่อกลับเขามาอีกและการออก ใบสำคัญถิ่นที่อยู9ตาม

(๒) ใหเสียค9าธรรมเนียมตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

ลิงก์อ้างอิงตรึงฉบับด้วย ?v=2522 — ถ้าวันหนึ่งมีฉบับแก้ไขถูกนำเข้า ลิงก์นี้จะยังชี้ฉบับเดิม

ตัวบทนี้คือฉบับที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ณ ปีที่ระบุ ไม่ใช่ฉบับรวมการแก้ไข มาตราที่ถูกแก้ไข เพิ่ม หรือยกเลิกภายหลังจะไม่ปรากฏ — ระบบยังไม่ได้ตรวจสถานะบังคับใช้ปัจจุบัน

ที่มาของตัวบทนี้

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (ฉบับรวมการแก้ไข) · ตัวบทกฎหมายที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา — การพิจารณาของผู้ดำเนินการ (ไม่ใช่สัญญาอนุญาต ไม่ใช่ความเห็นที่ปรึกษากฎหมาย) · sha256:7f2a557baadc · 2026-08-24

พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา ๕๐