๑

พึงทราบวินิจฉัยในอาตัปปสูตรที่ ๑๐ ดังต่อไปนี้ :-

บทว่า อาตปฺปํ กรณียํ ความว่า ควรประกอบความเพียร.

บทว่า อนุปฺปาทาย ความว่า เพื่อต้องการไม่ให้เกิดขึ้น. อธิบายว่า ต้องทำด้วยเหตุนี้ คือด้วยคิดว่า เราจักตรวจตราไม่ให้กิเลสเกิดขึ้น.

แม้ต่อจากนี้ไปก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

บทว่า สารีริกานํ ที่เกิดในสรีระ.

บทว่า ทุกฺขานํ ความว่า (เวทนาทั้งหลาย) ที่เป็นทุกข์.

บทว่า ติปฺปานํ ได้แก่ หนาแน่น หรือกล้าด้วยสามารถแห่งการแผดเผา.

บทว่า ขรานํ ได้แก่ หยาบ.

บทว่า กฏุกานํ ได้แก่ เผ็ดร้อน.

บทว่า อสาตานํ ได้แก่ ไม่หวาน.

บทว่า อมนาปานํ ได้แก่ ไม่สามารถให้เจริญใจได้.

บทว่า ปาณหรานํ ได้แก่ ตัดชีวิต.

บทว่า อธิวาสนาย ได้แก่ เพื่อต้องการยับยั้ง คือเพื่อต้องการอดทน ได้แก่เพื่อต้องการอดกลั้น.

พระศาสดาครั้นทรงบังคับ คือทรงยังอาณัติสงฆ์ให้เป็นไปในฐานะมีประมาณเท่านี้แล้ว บัดนี้เมื่อจะทรงชักชวน (ภิกษุทั้งหลาย) จึงตรัสคำมีอาทิว่า ยโต โข ภิกฺขเว ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยโต ได้แก่ ยทา แปลว่า เมื่อใด.

บทว่า อาตาปี ได้แก่ มีความเพียร.

บทว่า นิปโก ได้แก่ มีปัญญา.

บทว่า สโต ได้แก่ ประกอบด้วยสติ.

บทว่า ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย ได้แก่ เพื่อทำทางรอบด้านแห่งวัฏฏทุกข์ให้ขาดตอน.

คุณธรรม ๓ อย่างมีความเพียรเป็นต้นเหล่านี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสคละกันทั้งโลกิยะและโลกุตระ.

จบอรรถกถาอาตัปปสูตรที่ ๑๐ -----------------------------------------------------