๙. ทุติยสูตร
อ่านตัวบท · ไม่ตีความข้อ ๑๗๔–๑๗๕พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๗ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค๒ ข้อ๒ ฉบับ
บาลีและคำแปล
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๕ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๗ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ทุติยสูตรที่ ๙
นวมํ ทุติยสุตฺตํ
๑๗๔
เทวดาทูลถามว่า อะไรหนอเป็นเพื่อนของคน อะไรหนอย่อมปกครองคนนั้น และสัตว์ยินดีในอะไรจึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ฯ
กึสุ ทุติยํ ปุริสสฺส โหติ กึสุ เจนํ ปสาสติ กิสฺส จาภิรโต มจฺโจ สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตีติ ฯ
๑๗๕
พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า ศรัทธาเป็นเพื่อนของคน ปัญญาย่อมปกครองคนนั้น สัตว์ ยินดีในพระนิพพานจึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ฯ
สทฺธา ทุติยา ปุริสสฺส โหติ ปญฺญา เจนํ ปสาสติ นิพฺพานาภิรโต มจฺโจ สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตีติ ฯ