๑. กุมารกัสสปเถรคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
๕. ปัญจมวรรค หมวดที่ ๕ ๑. กุมารกัสสปเถรคาถา ภาษิตของพระกุมารกัสสปเถระ (พระกุมารกัสสปเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัต จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๖๗} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๒. ทุกนิบาต] ๕. ปัญจมวรรค ๒. ธัมมปาลเถรคาถา
น่าอัศจรรย์หนอ พระพุทธเจ้า พระธรรม และสัมปทาของพระศาสดาของเราทั้งหลาย อันเป็นที่จะทำพระสาวกให้รู้แจ้งธรรมเช่นนั้นได้
บรรดาพระสาวกที่หยั่งรู้ถึงกายของตน ได้ในอสงไขยกัป นั้น พระกุมารกัสสปะนี้เป็นองค์สุดท้าย ร่างกายนี้เป็นร่างกายสุดท้าย การเวียนว่ายตายเกิดเป็นวาระสุดท้าย บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก ๒. ธัมมปาลเถรคาถา ภาษิตของพระธัมมปาลเถระ (พระธรรมปาลเถระเมื่อจะแสดงธรรมโปรดพวกสามเณร จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
ภิกษุใดแลยังหนุ่มแน่น ประกอบความขวนขวายในพระพุทธศาสนา ผู้ตื่นอยู่ ในเมื่อคนเหล่าอื่นหลับแล้ว ชื่อว่าไม่ไร้ผล
เพราะฉะนั้น ภิกษุผู้มีปัญญา ระลึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย จึงควรประกอบศรัทธา ศีล ความเลื่อมใส และการเห็นธรรมเนืองๆ @เชิงอรรถ : @ หยั่งรู้อุปาทานขันธ์ คือ ขันธ์ที่อาศัยความยึดมั่นถือมั่น (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๐๒/๕๐๑) @ มหากัปที่ผ่านไปนานจนไม่สามารถนับได้ (ขุ.เถร.อ. ๑/๒๐๒/๕๐๑) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๖๘}