๔. มณิโจรชาดก
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
๔. มณิโจรชาดก (๑๙๔) ว่าด้วยพระเจ้าอธรรมิกราชลงโทษโจรลักแก้วมณี (นางสุชาดาเห็นคหบดีโพธิสัตว์ถูกเฆี่ยน รำลึกถึงคุณแห่งศีลของตนแล้ว จึงกล่าวว่า)
เทวดาทั้งหลาย ไม่มีหรือไม่อยู่เป็นแน่ เมื่อมีกิจเห็นปานนี้เกิดขึ้น เทวดาทั้งหลายก็พากันไปค้างแรมเสียแน่ อนึ่ง ท่านผู้รักษาโลกก็ไม่มีอยู่ในโลกนี้แน่นอน เมื่อคนทุศีลทั้งหลายกระทำกรรมอันหยาบช้าอยู่ คนทั้งหลายผู้ห้ามปรามก็ไม่มีแน่นอน (ท้าวสักกะถวายโอวาทแก่พระราชาว่า)
ในรัชสมัยของพระราชาผู้ไม่ทรงธรรม ในกาลไม่สมควรตก ฝนก็ตก ในกาลสมควรจะตก ฝนก็ไม่ตก พระราชาผู้ไม่ทรงธรรม จุติจากโลกสวรรค์ พระราชาพระองค์นั้นถูกทำลายแล้ว เพราะเหตุแห่งความชั่วมีประมาณเท่านี้แน่นอน มณิโจรชาดกที่ ๔ จบ @เชิงอรรถ : @ คำว่า เทวดาทั้งหลาย ในที่นี้ หมายถึงเทวดาผู้คอยดูแลคนมีศีล และห้ามปรามคนทำชั่ว @(ขุ.ชา.อ. ๓/๘๗/๑๖๓) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๘๗}