๔. มหาสุทัสสนจริยา

๒๘ในกาลที่เราเป็นพระเจ้าจักรพรรดินามว่ามหาสุทัสสนะ มีพลานุภาพมาก ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินในกรุงกุสาวดี

๒๙ครั้งนั้น เราได้สั่งให้ประกาศทุกๆ วัน วันละ ๓ ครั้งว่า “ใครอยากได้อะไร ปรารถนาอะไร ใครจะให้ทรัพย์อะไร

๓๐ใครหิว ใครกระหาย ใครต้องการดอกไม้ ใครต้องการเครื่องลูบไล้ ใครเปลือย จักนุ่งห่มผ้าสีต่างๆ

๓๑ใครต้องการร่มสำหรับไปในหนทาง ก็จงมารับเอาไป ใครต้องการรองเท้าที่อ่อนนุ่มสวยงาม ก็จงมารับเอาไป เราให้ประกาศดังนี้ ทั้งเวลาเช้าและเวลาเย็นทุกๆ วัน

๓๒ทานนั้นเราไม่ตกแต่งไว้ในที่ ๑๐ แห่ง หรือในที่ ๑๐๐ แห่ง แต่เราตกแต่งทรัพย์ไว้ สำหรับยาจกในที่หลายร้อยแห่ง

๓๓วณิพกจะมาในเวลากลางวันหรือจะมาในเวลากลางคืนก็ตาม ก็จะได้โภคะตามความปรารถนาพอเต็มมือกลับไปเสมอ

๓๔เราได้ให้มหาทานเห็นปานนี้จนตลอดชีวิต เราจะให้ทรัพย์ที่น่ารังเกียจก็หาไม่ และเราจะไม่มีการสั่งสมก็หาไม่

๓๕เหมือนคนไข้กระสับกระส่าย เพื่อจะพ้นจากโรค ต้องให้หมอพอใจด้วยทรัพย์จึงจะพ้นจากโรคได้ฉันใด {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๗๓๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก [๑. อกิตติวรรค] ๖. เนมิราชจริยา

๓๖เราก็ฉันนั้นเหมือนกัน รู้อยู่ เพื่อบำเพ็ญทานให้บริบูรณ์โดยไม่มีส่วนเหลือ เพื่อทำใจที่พร่องให้เต็ม จึงให้ทานแก่วณิพก เรามิได้อาลัย มิได้หวังอะไร ได้ให้ทาน เพื่อบรรลุสัมโพธิญาณ ฉะนี้แล มหาสุทัสสนจริยาที่ ๔ จบ