๑๒. สุตโสมจริยา

 ๑๐๕ อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพระเจ้าแผ่นดินนามว่าสุตโสม ถูกพระยาโปริสาทจับตัวไปได้ ระลึกถึงคำผัดเพี้ยนไว้กะพราหมณ์(โปริสาท) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๗๗๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก [๓. ยุธัญชยวรรค] ๑๓. สุวัณณสามจริยา  ๑๐๖ พระยาโปริสาทใช้เชือกร้อยฝ่ามือกษัตริย์ ๑๐๑ พระองค์ไว้แล้ว ทำกษัตริย์เหล่านั้นให้เมื่อยล้าแล้ว เมื่อต้องการจะทำพลีกรรมให้สำเร็จจึงนำเราเข้าไป  ๑๐๗ พระยาโปริสาทได้ถามเราว่า ท่านปรารถนาจะให้ปล่อยหรือ ถ้าท่านจะกลับมาหาเรา เราจักทำตามใจชอบของท่าน  ๑๐๘ เรารับคำพระยาโปริสาทนั้นว่า การกลับมาของเรามีปัญญาหรือ แล้วเข้าไปยังนครที่น่ารื่นรมย์ มอบราชสมบัติแล้ว ในกาลนั้น  ๑๐๙ เพราะเราระลึกถึงธรรมของสัตบุรุษ เป็นของเก่า อันพระชินเจ้าเป็นต้นเสพแล้ว ให้ทรัพย์แก่พราหมณ์แล้ว จึงเข้าไปหาพระยาโปริสาท  ๑๑๐ ในการกลับมายังสำนักของพระยาโปริสาทนั้น เราไม่มีความสงสัยว่าจักถูกฆ่าหรือไม่ เราตามรักษาสัจจวาจา ยอมสละชีวิตเข้าไปหาพระยาโปริสาท บุคคลมีสัจจะเสมอเราไม่มี นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล สุตโสมจริยาที่ ๑๒ จบ