๘. ปาทปีฐิยเถราปทาน

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะ ผู้ประกอบด้วยพระกรุณา เป็นพระมหามุนี พระองค์ผู้มีพระยศยิ่งใหญ่ ทรงช่วยเหล่าสัตว์จำนวนมาก ให้ข้ามพ้น(วัฏฏสงสาร) แล้วก็เสด็จดับขันธปรินิพพาน

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ใช้ให้คนทำตั่งสำหรับวางเท้าไว้ที่ใกล้พระแท่นสีหาสน์ ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ข้าพเจ้าทำกุศลกรรมที่มีสุขเป็นผล มีสุขเป็นกำไรแล้ว เป็นผู้ประกอบแต่กรรมดี ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น เมื่อข้าพเจ้าผู้มีความเพียบพร้อมด้วยกรรมดี ก้าวเท้าไป ตั่งทองก็ผุดขึ้น(รองรับ)

นรชนเหล่าใดได้ยินคำว่าพระพุทธเจ้า นรชนเหล่านั้นนับว่าโชคดี การที่พวกเธอทำสักการะในพระพุทธเจ้า ผู้เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ได้สุขอันไพบูลย์ นับว่าเป็นลาภที่พวกเธอได้ดีแล้ว

เมื่อข้าพเจ้ามีกิจธุระบางอย่างที่ต้องเดินทางไปสู่ทิศทางใดๆ ข้าพเจ้าต้องเหยียบไปบนตั่งทองคำในทิศนั้นๆ นี้เป็นผลแห่งกรรมดี

ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายตั่งสำหรับวางเท้า

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า เป็นการมาดีแล้วโดยแท้ วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว