๗. เอกฉัตติยเถราปทาน

แผ่นดินร้อนดังถ่านเพลิง แผ่นดินดุจมีเถ้ารึงไหล พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ เสด็จจงกรมอยู่ที่กลางแจ้ง

ข้าพเจ้ากั้นร่มขาวเดินทางไกล เพราะเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่กลางแจ้งนั้น ข้าพเจ้าจึงเกิดความคิดอย่างนี้ว่า

ภาคพื้นปกคลุมด้วยพยับแดด แผ่นดินนี้จึงเป็นเหมือนถ่านเพลิง พายุใหญ่ที่จะพัดร่างกายให้ลอยขึ้นก็ปรากฏ

ความหนาว ความร้อน ย่อมทำให้ลำบาก ขอพระองค์โปรดรับร่มนี้ไว้เป็นเครื่องกั้นลมและแดดเถิด ข้าพเจ้าจักได้สัมผัสพระนิพพานบ้าง

ในครั้งนั้น พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงอนุเคราะห์ ประกอบด้วยพระกรุณา มีพระยศยิ่งใหญ่ ทราบความดำริของข้าพเจ้าแล้วทรงรับไว้

ข้าพเจ้าได้เป็นจอมเทพครองเทวสมบัติตลอด ๓๐ กัป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ชาติ

ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายของข้าพเจ้า ภพสุดท้ายกำลังเป็นไปอยู่ แม้ในวันนี้ชนทั้งหลายก็พากันกั้นร่มขาว ให้ข้าพเจ้าตลอดกาลทุกเมื่อ

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายร่มไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายร่ม

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า เป็นการมาดีแล้วโดยแท้ วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว