๑

พึงทราบวินิจฉัยในมายาสูตรที่ ๓ ต่อไปนี้ :-

บทว่า อาพาธิโก ได้แก่ มีความเจ็บไข้ด้วยอาพาธอันเกิดแล้วในเวลาหมู่ฤษีสาปแช่ง.

บทว่า วาเจหิสิ มํ ความว่า ท้าวสักกะตรัสว่า หากท่านบอกสัมพริมายากะเรา เราจึงจะเยียวยาท่าน.

บทว่า มา โข ตฺวํ มาริส วาเจสิ ความว่า พวกอสูรกล่าวว่า งดสัมพริมายาไว้ก่อน ท้าวสักกะจะเบียดเบียนพวกเรา ก็ผิว่า ท้าวสักกะจักรู้สัมพริมายานั้น พวกเราจะพากันฉิบหาย ท้าวสักกะอย่าทำให้พวกเราฉิบหาย เพื่อประโยชน์ของตนผู้เดียวเลย จึงห้ามไว้.

บทว่า สมฺพโรวสตํ สมํ ความว่า เวปจิตติจอมอสูรกล่าวว่า ก็พวกท่านเป็นผู้ตั้งอยู่ในธรรม พวกท่านไม่ควรพอใจมายา จะหมกไหม้เหมือนจอมอสูรมีมายาประกอบมายาเผาไหม้ในนรกตลอดร้อยปี.

ถามว่า ก็ท้าวสักกะสามารถจะเยียวยาความโกรธของเวปจิตติจอมอสูรได้หรือ.

ตอบว่า สามารถซิ.

ถามว่า อย่างไร.

ตอบว่า เล่ากันมาว่า ในกาลนั้น หมู่ฤษียังดำรงอยู่ เพราะฉะนั้น ท้าวสักกะก็จะนำเวปจิตติจอมอสูร ไปหาฤษีให้ยกโทษด้วยอาการอย่างนี้ ท้าวเวปจิตติจะพึงมีความผาสุก แต่ไม่ทำอย่างนั้นหลีกไป เพราะถูกลวง.

จบอรรถกถามายาสูตรที่ ๓ -----------------------------------------------------