๑. กัลยาณธัมมชาดก

๔๑ข้าแต่พระองค์ผู้จอมชน ในกาลใด บุคคลได้รับสมญาว่า ผู้มีกัลยาณธรรมในโลก ในกาลนั้นนรชนผู้มีปัญญาไม่ควรให้ตนเสื่อมจากสมญานั้น ธรรมดาสัตบุรุษถือเอาสมญานั้นเป็นธุระสำคัญแม้ด้วยหิริ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๗๔} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๒. ทุกนิบาต] ๓. กัลยาณวรรค ๓. มักกฏชาดก (๑๗๓)

๔๒ข้าแต่พระองค์ผู้จอมชน สมญาว่าผู้มีกัลยาณธรรมในโลก ข้าพระองค์ได้รับแล้วในวันนี้ ข้าพระองค์พิจารณาถึงสมญานั้นอยู่จักขอบวชในวันนี้ เพราะข้าพระองค์ไม่มีความพอใจในการบริโภคกามคุณในโลกนี้ กัลยาณธรรมชาดกที่ ๑ จบ