๙. สตปัตตชาดก

นางสุนัขจิ้งจอกซึ่งเที่ยวไปในป่าปรารถนาดี ประกาศให้รู้ในหนทาง มาณพเข้าใจว่าเป็นผู้ไม่ปรารถนาดี แต่เข้าใจนกกระไนผู้ไม่ปรารถนาดีว่า เป็นผู้ปรารถนาดี ฉันใด

บุคคลบางคนในโลกนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน เมื่อผู้หวังดีกล่าวสอน ก็ไม่รับคำสอน

อนึ่ง ชนเหล่าใดสรรเสริญบุคคลนั้น หรือยกย่องบุคคลนั้น เพราะความกลัว เขาย่อมเข้าใจบุคคลนั้นว่าเป็นมิตร เหมือนมาณพเข้าใจนกกระไน สตปัตตชาดกที่ ๙ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๓๙}