๗. โรมชาดก

๗๙โรมกะ เราอยู่ในถ้ำศิลามา ๕๐ กว่าปี เมื่อก่อนนกทั้งหลายไม่หวาดระแวง ไว้ใจจึงบินมาเกาะที่มือเรา

๘๐วักกังคะ คราวนี้ทำไม นกเหล่านั้นจึงพยายามหนีไปอยู่ซอกเขาแห่งอื่น นกทั้งหลายไม่นับถือเราเหมือนเมื่อก่อนกระมัง หรือจากไปเสียนาน จึงจำเราไม่ได้ หรือนกพวกนี้มิใช่นกพวกนั้น (นกพิราบโพธิสัตว์ได้ยินดังนั้น จึงกล่าวว่า)

๘๑พวกเราจำท่านได้ดี ไม่ลืมหรอก ท่านก็คือดาบสรูปนั้นแหละ พวกเราก็ไม่ใช่นกพวกอื่น แต่จิตของท่านประทุษร้ายในสัตว์เหล่านี้ ท่านอาชีวก เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงกลัวท่าน โรมชาดกที่ ๗ จบ