๒. เสยยชาดก

๙๔ผู้ใดคบหาบุคคลผู้ประเสริฐ ผู้นั้นชื่อว่ามีส่วนอันประเสริฐ เป็นผู้ประเสริฐ เรากระทำไมตรีกับพระราชาโจรองค์เดียวแล้ว ได้ปลดปล่อยพวกท่านตั้ง ๑๐๐ คนให้พ้นการถูกประหารชีวิต {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๔๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๓. ติกนิบาต] ๔. อัพภันตรวรรค ๓. วัฑฒกีสูกรชาดก (๒๘๓)

๙๕เพราะฉะนั้น บุคคลเพียงผู้เดียว กระทำไมตรีกับชาวโลกทั้งปวง ละโลกนี้ไปแล้วพึงไปสู่สวรรค์ พวกท่านผู้เป็นชาวกาสีจงฟังคำของเรานี้เถิด (พระศาสดาตรัสพระคาถาว่า)

๙๖พระเจ้ากังสมหาราชผู้ทรงปกครองกรุงพาราณสี ครั้นทรงมีพระดำรัสนี้แล้ว ทรงสละธนูและลูกศร ทรงสำรวมออกผนวชแล้ว เสยยชาดกที่ ๒ จบ