๑๐. ปลาสชาดก

๑๐๕พญาหงส์ได้กล่าวกับปลาสเทวดาว่า นี่เพื่อน ต้นไทรงอกติดอยู่ที่ค่าคบของท่าน มันงอกขึ้นเพื่อจะตัดสิ่งอันเป็นที่รักของท่าน (ปลาสเทวดาไม่เชื่อคำของพญาหงส์ จึงกล่าวว่า)

๑๐๖ต้นไทรจงเจริญเติบโตขึ้นเถิด ข้าพเจ้าจะเป็นที่พึ่งของต้นไทรนั้นเหมือนบิดาและมารดา และต้นไทรนั้นจะเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้าเหมือนกัน (พญาหงส์กล่าวว่า)

๑๐๗เพราะเหตุใด ท่านจึงปล่อยให้ต้นไม้ที่น่ากลัวดุจข้าศึก เจริญเติบโตที่ค่าคบ เหตุนั้น ข้าพเจ้าจะขอเตือนท่านแล้วจะไป การเจริญเติบโตของต้นไทรนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย (ต่อมารุกขเทวดานั้นคร่ำครวญอยู่ว่า)

๑๐๘บัดนี้ ไทรต้นนี้แหละ ทำให้เราหวาดกลัว เพราะไม่เชื่อฟังคำของพญาหงส์ ซึ่งเป็นถ้อยคำอันสำคัญปานประหนึ่งว่าขุนเขาสิเนรุราช ภัยอันใหญ่หลวงจึงมาถึงเราแล้ว (พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสพระคาถาว่า)

๑๐๙ผู้ใดเมื่อเจริญขึ้นกลับกัดกินที่พึ่งอาศัยของตน ความเจริญของผู้นั้นผู้ฉลาดไม่สรรเสริญ นักปราชญ์รังเกียจความพินาศ จึงพยายามกำจัดรากเหง้าของอันตรายนั้น ปลาสชาดกที่ ๑๐ จบ วัณณาโรหวรรคที่ ๒ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๒๑๙}