๗. ชวหังสกเถราปทาน (๒๖๗)

ในกาลนั้น เราเป็นพรานป่าอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา เราได้เห็นพระพุทธ เจ้า พระนามว่าสิทธัตถะ เสด็จไปในอากาศ เราประนมกรอัญชลีแลดู พระมหามุนีอยู่ ได้ยังจิตของตนให้เลื่อมใสแล้ว ถวายบังคมพระองค์ผู้ นำโลก ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายบังคมพระนราสภใด ด้วย การถวายบังคมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายบังคม คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำ ให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระชวหังสกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ชวหังสกเถราปทาน.

|๒๖๙.๒๖| จนฺทภาคานทีตีเร อาสึ วนจโร ตทา สิทฺธตฺถํ อทฺทสํ พุทฺธํ คจฺฉนฺตํ อนิลญฺชเส ฯ |๒๖๙.๒๗| อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน โอโลเกนฺโต มหามุนึ สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา อภิวนฺทึ โลกนายกํ ฯ |๒๖๙.๒๘| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ อวนฺทึ นราสภํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ ฯ |๒๖๙.๒๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ชวหํสโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ชวหํสกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ