๔. คันโธทกิยเถราปทาน

๓๕ข้าพเจ้านั่งอยู่ในปราสาทที่ประเสริฐ ได้เห็นพระชินเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ทรงเหมือนต้นรกฟ้าที่งดงาม เป็นพระสัพพัญญู ทรงเป็นผู้นำสูงสุด

๓๖พระองค์ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก เสด็จดำเนินไปในที่ไม่ไกลปราสาท รัศมีของพระองค์สว่างไสว ในเมื่อดวงอาทิตย์อัสดงคตแล้ว

๓๗ข้าพเจ้าประคองน้ำหอม ประพรม(บูชา)พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด แล้วสิ้นชีวิตลง ณ ที่นั้น ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น

๓๘ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ประพรมน้ำหอมไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

๓๙ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าสุคันธะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

๔๐คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระคันโธทกิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ คันโธทกิยเถราปทานที่ ๔ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๒๘๑}