๙. คัณฐิปุปผิยเถราปทาน

๙๑พระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ ผู้สมควรแก่ทักษิณา มีหมู่สาวกห้อมล้อม เสด็จออกจากอาราม

๙๒ข้าพเจ้าได้เห็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐที่สุด หาอาสวะมิได้ จึงมีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ใช้พวงดอกไม้บูชา

๙๓ด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระผู้มีพระภาค ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้คงที่ ข้าพเจ้ามีจิตร่าเริง เบิกบาน ถวายอภิวาทพระตถาคตอีก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๒๘๙} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๑๓. เสเรยยวรรค] ๑๐. ปทุมปูชกเถราปทาน

๙๔ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

๙๕ในกัปที่ ๔๑ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าวรุณะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

๙๖คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระคัณฐิปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ คัณฐิปุปผิยเถราปทานที่ ๙ จบ