๘. นาคปุปผิยเถราปทาน

๓๙(ข้าพเจ้าเป็น) พราหมณ์มีนามว่าสุวัจฉะ ผู้จบมนตร์ มีพวกศิษย์ของตนห้อมล้อม อาศัยอยู่ระหว่างภูเขา

๔๐พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้สมควรรับเครื่องบูชา พระองค์ทรงประสงค์จะช่วยข้าพเจ้า(จากสังสารวัฏ) จึงเสด็จมายังสำนักของข้าพเจ้า

๔๑พระองค์เสด็จจงกรมอยู่ในอากาศ เหมือนประทีปที่กำลังลุกโพลง ทรงทราบความร่าเริงของข้าพเจ้าแล้ว บ่ายพระพักตร์เสด็จหลีกไปทางทิศตะวันออก

๔๒ข้าพเจ้าได้เห็นความอัศจรรย์ซึ่งไม่เคยมี น่าขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว จึงเก็บเอาดอกกากะทิงไปโปรยลงที่ทางเสด็จไป

๔๓ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้โปรยดอกไม้ไว้ ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่ไปเกิดยังทุคติเลย

๔๔ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่ามหารถ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

๔๕คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระนาคปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ นาคปุปผิยเถราปทานที่ ๘ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๓๒๔}