๕. ปิลินทวัจฉเถราปทาน

๕๕เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสุเมธะ ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ทรงเป็นบุคคลผู้เลิศ เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดีได้ทำการบูชาพระสถูป

๕๖ในสมาคมนั้น พระขีณาสพเหล่าใดผู้ได้อภิญญา ๖ มีฤทธิ์มาก ข้าพเจ้าได้นิมนต์พระขีณาสพเหล่านั้นมา แล้วทำสังฆภัตถวาย ณ สมาคมนั้น

๕๗ครั้งนั้น มีภิกษุอุปัฏฐากของพระผู้มีพระภาค พระนามว่าสุเมธะ ภิกษุนั้นก็มีนามว่าสุเมธะ ได้อนุโมทนา ในครั้งนั้น

๕๘ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าได้เกิดในวิมาน นางอัปสร ๘๖,๐๐๐ นาง รื่นรมย์กับข้าพเจ้า

๕๙นางอัปสรเหล่านั้น ประพฤติตามความต้องการ ของข้าพเจ้าทุกอย่าง ในทุกสมัย ข้าพเจ้าก็ได้ปกครองเทวดาเหล่าอื่น นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๑๑๐} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๒. สีหาสนิยวรรค] ๕. ปิลินทวัจฉเถราปทาน

๖๐ในกัปที่ ๒๕ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าวรุณะ มีโภชนาหารสะอาดในครั้งนั้น

๖๑มนุษย์เหล่านั้นไม่ต้องหว่านพืช ไม่ต้องนำไถไปนา บริโภคข้าวสาลีที่ไม่ต้องหุงด้วยฟืน

๖๒ข้าพเจ้าครั้นครองราชสมบัติในอัตภาพนั้น ได้ไปเกิดเป็นเทวดาอีก แม้ในครั้งนั้น โภคสมบัติเช่นนี้ก็ได้บังเกิดแก่ข้าพเจ้า

๖๓สัตว์ทั้งปวงทั้งที่เป็นมิตรหรือมิใช่มิตร ย่อมไม่เบียดเบียนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเป็นที่รักของสัตว์ทั้งปวง นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

๖๔ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ถวายทานไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไล้ทาของหอม

๖๕ในภัทรกัปนี้ ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑ ชาติ เป็นใหญ่กว่าชน เป็นผู้มีพลานุภาพมาก

๖๖ข้าพเจ้านั้น ตั้งมั่นในศีล ๕ ได้พาหมู่ชนจำนวนมากให้ถึงสุคติ ได้เป็นที่รักของเทวดาทั้งหลาย

๖๗คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระปิลินทวัจฉเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ ปิลินทวัจฉเถราปทานที่ ๕ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๑๑๑}