๑. ตมาลปุปผิยเถราปทาน

๑วิมานของข้าพเจ้ามีเสาทองคำ ๘๔,๐๐๐ ต้น เปรียบได้กับไม้เท้าเทวดา บุญกรรมเนรมิตไว้ดีแล้ว

๒ข้าพเจ้ามีใจผ่องใส ได้ประคองดอกคูนบูชาพระพุทธเจ้า พระนามว่าสิขี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก

๓ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

๔ในกัปที่ ๒๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าจันทติตตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

๕คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระตมาลปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ ตมาลปุปผิยเถราปทานที่ ๑ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๓๕๘}