๘. อายาคทายกเถราปทาน

๙๔เมื่อพระผู้มีพระภาคผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลกพระนามว่าสิขี ผู้ประเสริฐกว่าเจ้าลัทธิทั้งหลาย เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้ามีจิตร่าเริงเบิกบานได้ไหว้พระสถูปที่ประเสริฐ

๙๕ครั้งนั้น ข้าพเจ้ามีจิตร่าเริงเบิกบาน ได้ให้นายช่างประเมินราคาแล้วจึงจ่ายทรัพย์ จ้างก่อสร้างศาลาโรงฉัน

๙๖ข้าพเจ้าอยู่ในเทวโลกถึง ๘ กัป โดยไม่สับสนกันเลย ในกัปที่เหลือ ข้าพเจ้าเวียนว่ายตายเกิดสับสนกันไป

๙๗ยาพิษย่อมไม่กล้ำกรายในกายข้าพเจ้า และศัสตราก็ไม่ทำร้ายข้าพเจ้า ข้าพเจ้าย่อมไม่ตายในน้ำ นี้เป็นผลแห่งการสร้างศาลาโรงฉัน

๙๘ข้าพเจ้าปรารถนาฝนเมื่อใด มหาเมฆย่อมโปรยปรายฝนตกลงเมื่อนั้น แม้เทวดาทั้งหลายก็อยู่ในอำนาจของข้าพเจ้า นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

๙๙ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ ๓๐ ชาติ ใครๆ ก็ดูหมิ่นข้าพเจ้าไม่ได้ นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

๑๐๐ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ให้สร้างศาลาโรงฉันไว้ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๑๖๓} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๔. กุณฑธานวรรค] ๙. ธัมมจักกิกเถราปทาน จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสร้างศาลาโรงฉัน

๑๐๑คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระอายาคทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ อายาคทายกเถราปทานที่ ๘ จบ