ข้อ ๒๓ นำยจ้ำงต้องจัดให้มีระบบสัญญำณฉุกเฉินในกรณีเกิดเหตุฉุกเฉินทำงรังสี เพื่อให้ลูกจ้างออกไปยังสถำนที่ที่ปลอดภัย โดยสัญญำณฉุกเฉิน ต้องมีลักษณะ ดังต่อไปนี้

(๑) ระบบสัญญำณฉุกเฉินต้องเปล่งเสียงให้ลูกจ้างซึ่งทำงำนภำยในอำคำรได้ยินอย่ำงทั่วถึง

(๒) อุปกรณ์ที่ทำให้เสียงของสัญญำณฉุกเฉินทำงำนต้องอยู่ในที่เด่นชัดและเข้ำไปถึงได้ง่ำย

(๓) สัญญำณฉุกเฉินจะต้องมีเสียงที่แตกต่ำงไปจำกเสียงที่ใช้ในสถำนประกอบกิจการทั่วไป และห้ำมใช้เสียงดังกล่ำวในกรณีอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกัน

(๔) กิจการสถำนพยำบำลหรือสถำนที่ที่ไม่ต้องกำรใช้เสียง ต้องจัดให้มีอุปกรณ์หรือมำตรกำร อื่นใดที่สำมำรถแจ้งเหตุได้อย่ำงมีประสิทธิภำพ เช่น สัญญำณไฟ รหัส นำยจ้ำงต้องจัดให้มีกำรทดสอบประสิทธิภำพในกำรทำงำนของระบบสัญญำณฉุกเฉินอย่ำงน้อย เดือนละหนึ่งครั้ง และเก็บเอกสำรหรือหลักฐำนกำรทดสอบไว้ ณ สถำนประกอบกิจการ ให้พนักงำน ตรวจควำมปลอดภัยตรวจสอบ

ลิงก์อ้างอิงตรึงฉบับด้วย ?v=2564 — ถ้าวันหนึ่งมีฉบับแก้ไขถูกนำเข้า ลิงก์นี้จะยังชี้ฉบับเดิม

ตัวบทนี้คือฉบับที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ณ ปีที่ระบุ ไม่ใช่ฉบับรวมการแก้ไข มาตราที่ถูกแก้ไข เพิ่ม หรือยกเลิกภายหลังจะไม่ปรากฏ — ระบบยังไม่ได้ตรวจสถานะบังคับใช้ปัจจุบัน

ที่มาของตัวบทนี้

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ตัวบทกฎหมายที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา — การพิจารณาของผู้ดำเนินการ (ไม่ใช่สัญญาอนุญาต ไม่ใช่ความเห็นที่ปรึกษากฎหมาย) · sha256:8e72c24633a3 · 2026-08-23