๑๐. ธัมมิกเถรคาถา

๓๐๓ธรรมเท่านั้นย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม ธรรมที่ประพฤติดีแล้วย่อมนำสุขมาให้ นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมที่ประพฤติดีแล้ว ผู้ประพฤติธรรมย่อมไม่ไปสู่ทุคติ

๓๐๔เพราะธรรมและอธรรมทั้งสองมีผลไม่เหมือนกัน อธรรมนำไปสู่นรก ธรรมให้ถึงสุคติ

๓๐๕เพราะเหตุนั้น บุคคลเมื่อชื่นชมยินดีด้วยโอวาท อันพระตถาคตผู้มั่นคงตรัสไว้ดีแล้วอย่างนี้ พึงทำความพอใจในธรรมทั้งหลาย สาวกทั้งหลายของพระตถาคตผู้ประเสริฐ ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว เป็นนักปราชญ์ ถึงธรรมว่าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐสุด ย่อมพ้นไปได้ (พระธรรมิกเถระได้พยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถาสุดท้ายว่า)

๓๐๖เรากำจัดอวิชชาซึ่งเป็นรากเหง้าดุจหัวฝี ถอนข่ายคือตัณหาได้แล้ว เรานั้นสิ้นสังสารวัฏแล้ว และไม่มีกิเลสเป็นเหตุขัดข้อง เหมือนดวงจันทร์ในวันเพ็ญปราศจากเมฆหมอก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๘๙}